بیا مهدی شب هجران سحر کن

ghoghnus

« لا يقبل الله اعمال العباد الا بمعرفته »
"" خدا اعمال بندگان را بدون آنكه امام زمان خودشان را بشناسند
نمي‏پذيرد "" .

کافی، ج1، ص203

ghoghnus

قال امامنا موسی بن جعفر(علیه السلام): طوبی لشیعتنا المتمسکین بحبلنا فی غیبة قائمنا الثابتین علی موالاتنا و البرائة من اعدائنا اولئک منا و نحن منهم قد رضوا بنا ائمه و رضینا بهم شیعه فطوبی لهم ثم طوبی لهم و هم والله معنا فی درجاتنا یوم القیامة.

امام موسی کاظم (علیه السلام) فرمودند: خوشا به حال شیعیان ما که در دوران غیبت قائم ما به رشته ولایت ما چنگ می زنند بر ولایت و دوستی ما و همچنین به برائت از دشمنان ما ثابت می مانند آن ها از ما و ما از ایشان هستیم، آن ها به امامت ما خرسند و ما از شیعه بودن آن ها خرسندیم، پس خوشا به حال آن ها به خدا سوگند آن ها فردای قیامت با ما و در درجات ما هستند.

منبع: کمال الدین، ج 2، ص 361

zeainab

ابا صالح دلــــم سامان نـــدارد مگر هجر تــو را پايـــان نـــدارد

ابا صالـــح بيـــا دردم دوا کــن مرا از ديدنـــت حاجــت روا کن

ابا صالح مـــرا با روسيــــاهی به خود راهم بده با يک نگاهی

ابا صالح فقيــــرم من فقيـــرم بده دستی که دامانت بگيـــرم

ابا صالح تو خوبی مـن بدم بــد مرا از درگهــــت ردم مکــن رد

اباصالح چه خوش زيبنده باشد کـه تو لعل لبت پر خنـده باشد

ابا صالح عزيـــــز آل ياسيـــــن بيا درجمع ما يک لحظه بنشين

setayesh

سلام بر مهدى، خورشيد جانها و اميد انسانها.
مهدى، يادگار پيامبران، خلاصه ابراهيم، عصاره محمّد، و زنده كننده سنّتهاست.
نيمه شعبان، مطلع خورشيد فروزان مهدى در ظلمتِ تاريخ است.
پيروان قائم آل محمد، همچون او اهل قيام و انقلابند.
مهدى (عج)، كعبه مقصود و قبله موعود امّتهاست.
غيبت كبرى‏، دوره آزمايش منتظرانِ راستينِ حضرت مهدى است.
وقتى نيمه شعبان مى‏رسد، گلواژه‏هاى «انتظار»، «ظهور»، «فَرَج»، «حكومت جهانى»، «قسط و عدل»، «ديدار» و «مهدى» مى‏شكفد.
نيمه شعبان، عيد منتظران وراثت زمين براى مستضعفان و شكست سلطه‏هاى جباران است.
نيمه شعبان، افروختن چراغ شوق در دل شيعيان و اميد دادن به محرومان است.
ياران مهدى را بايد در ميان سلاح بردوشان و كفن‏پوشان و جان‏بركفان و مبارزان و سنگرنشينان و خدمتگزاران به اين‏انقلاب، و تقويت‏كنندگان سپاه دين، و حرمت‏گزاران به خون و خانواده شهيدان يافت.
نه در ساكتان و بى‏تفاوتان! و نه در رفاه‏زدگان و عافيت‏طلبان.
يا مهدى! كدام «حضور»، چون «غيبتِ» تو، زمان و تاريخ را آكنده است؟!...
حاضرترين حاضران، به گرد پاى «حضور غايبانه»ات نمى‏رسند.
اى معنىِ حضور در غيبت! اى مفهومِ غيبتِ حاضر، اى مجمعِ غيب و شهود!
كدام نماز شب است كه بى ياد تو بر پاست؟
كدام اشك شوق و سوز دل است كه نشان از تو ندارد؟
كدام وصيّت‏نامه شهيد است كه خالى از اسم عزيز توست؟
مگر مى‏شود دعاى كميل و توسّلى بى‏ياد تو سر شود؟
او «وارث» است، وارث دين محمّد و خطسرخ شهادت.
او «قائم» است، ايستاده و استوار و پا برجا، تا جهانى را به قيام حقطلبانه وا دارد.
او «بقيةاللّه» است، يادگارى از خط امامان و ذخيره‏اى از سوى خدا.
او «منصور» است، يارى خدا و نصرت مؤمنين را پشت‏سر دارد و بر جباران پيروز خواهد شد.
او «ثائر» است، انقلابى، برانگيخته و برانگيزنده. او «منتقم» است، خونخواه حادثه كربلا و انتقام گيرنده خون شهيدان و خون سيدالشهدا.
او «صاحب‏الزّمان» و «صاحب‏الامر» است، او «ولى‏عصر» است. زمين و زمان، امر و فرمان در اختيار اوست. «حجت‏اللّه» است و «خلف‏صالح». مهدى امّت است. هدايت يافته‏اى هدايتگر، راه يافته‏اى راهنما.
هم هادى است، هم مهدى، راه‏شناسى خبير و راهبانى مطمئن و راهنمايى دلسوز.
سلام بر مهدى، انتظار سبز دورانها، آرمان مجسّم عدالتخواهان، چلچراغ روشن شبستان تاريخ، روشنگر زمين و زمان، مردِ برگزيده اعصار، ذخيره جاويدان الهى و نويد بخش صبح در شب انتظار.
انتظار فرج، فلسفه مقاومت است، نه عامل تسليم.
«غيبت»، دورانِ «انتظار» جوشش دوباره غدير عاشورايى در نينواى تاريخ است؛ در بسترى از فراتِ ظهور و علقمه نور!
«عصر ظهور»، رجعتِ دوباره بعثت در حرا، و امامت در غدير است.
منتظران واقعى، سلاح بر دوشانِ شهادت طلب‏اند، كه «استقامت»، مدال و نشانشان است و «ايمان»، رهتوشه حركتشان و «توكّل»، تكيه‏گاه هميشگى‏شان.
منتظران، چشم به راه سپيده تاريخ‏اند. با «بصيرت» و «جهاد»، ظلمتِ شب‏ظلم را مى‏شكافند و رها از تعلّقات، خود را براى «شهادت» در ركابِ مولا، آماده ساخته‏اند.
انتظار، درختى است كه جز «اقدام» و «اصلاح»، ميوه‏اى نمى‏دهد.
آن روز، روز ظهور اسلام و دين، روز گسترش عدل و داد، روز احياى زمين و زمينيان از مرگ است. روز رهايى، روز فتح بزرگ و پيروزى نهايى است.
روز حكومت صالحان و امامت مستضعفان است.
روز استخراج گنجهاست ... و روز فتح شهرهاى شرك و سقوط پايگاه‏هاى كفر.
دولت مهدى(ع) دولت حق و اسلام است و ياران و هوادارانش، از استوارترين، با وفاترين و صادق‏ترين يارانند. آن حضرت، پس از ظهور، حكومت واحد جهانى تشكيل مى‏دهد. جهان را آباد و عقول و انديشه‏ها را كامل مى‏سازد. چشم جهان را به روى عدل و احسان مى‏گشايد. اينها، اميدهايى است كه به آينده داريم. ما در انتظار آن طلوع و ظهوريم ... تا اين «انتظار» به سر آيد و آن «روز موعود» فرا رسد.
«غيبت»، دورانِ «انتظار» جوشش دوباره «غدير»ى عاشورايى در نينواى زمان است، در بسترى از فرات ظهور و علقمه نور.
«عصر ظهور»، رجعت دوباره بعثت در حرا، امامت در غدير و شهادت در عاشوراست، و «مهدى»، همان «محمد» است در جلوه علوى و حسنِ حسنى و شور حسينى.
دولت مهدى، تجسّم آرمانِ «بعثت» و «غدير» و «عاشورا»ست.

zeainab

جاده ی آبی
هر جمعه به جاده آبی نگاه می کنم و در انتظار قاصدکی می نشینم که قرار است خبر گامهای تو را برای من بیاورد، گامهای استوار و دستهای سبزت را. اگر بیایی، چشمهایم را سنگفرش راهت خواهم کرد. تو می آیی و در هر قدم، شاخه ای از عاطفه خواهی کاشت و قاصدکی را آزاد خواهی کرد. تو می آیی و روی هر درخت پر شکوه لانه ای از امید برای کبوتران غریب خواهی ساخت. صدای تو، بغض فضا را می شکافد. فضای مه آلودی که قلب چکاوکها را از هر شاخه درختش آویزان کرده اند. تو با دستهایت بر قلبهای شقایق ها رنگ سبز امید خواهی زد و با رنگ پر معنای دریا خواهی نوشت:" به نام خدای امیدها"!

تو می آیی در حالی که دستهایت پر از گلهای نرگس است. تو دل سرد یکایک ما را با نواهای گرمت آفتابی می کنی و کعبه عشق را در آنها بنا خواهی کرد. دست نوازش بر سر میخک هایی خواهی کشید که باد کمرشان را خم کرده است. تو حتی بر قلب کاکتوسها هم رنگ مهربانی خواهی زد. تو می آیی و با آمدنت خون طراوت و زندگی در رگهای صبح جریان پیدا خواهد کرد... تو می آیی ای پسر فاطمه ، یوسف زهرا یا مهدی. به امید آن روز!

zeainab

زيارتنامه حضرت امام مهدی صاحب الزمان (ع )

درود بر تو ای حجت خدا در روی زمين درود بر تو ای ديده خدا در بر خلقش درود برتو ای نور خدا که هدايت شوند بدان ره جويان و گشايش بر مؤمنان درود بر تو ای پاک شده هراسان درود بر تو ای دوست خيرخواه درود بر تو ای کشتی نجات درود بر تو ای چشمه حيات و زندگی درود بر تو رحمت کند خدا بر تو و بر خاندان پاک و پاکيزه ات درود بر تو بشتابد خدا بر تو آنچه را برای تو وعده داده در ياری و ظهور امر درود بر تو ای آقای من من وابسته تو هستم عارف به آغاز و انجامت تقرب مي جوييم به سوی خدای بزرگوار به تو و به خاندان تو و انتظار ظهور تو را دارم و ظهور حق را بر دست تو و از خدا خواهم اينکه درود فرستی بر محمد و آل محمد و اينکه قرار دهی مرا از جمله منتظرين تو و پيروان و ياران تو بر عليه دشمنانت و از شهيدان در برابرت و در جمله دوستانت ای مولای من ای صاحب الزمان درود خدا بر تو و بر خاندان تو اين روز جمعه است و آن روز تو است که در آن توقع ظهورت مي رود و فرج و گشايش برای مؤمنان به دو دست توست و کشتار کافران به شمشيرت است و من ای آقايم در آن مهمان تو هستم و پناهنده تو و تو ای مولای من کريم و کريم زاده ای و مأمور پذيرايی و نگهداری پس مرا مهمان کن و پناه ده درود خدا بر تو و بر خاندان پاکت من بر تو نازل مي شوم هر کجا راحله ام روی آورد و مرا وارد نمايد و ميهمان تو هستم در هر کجا که باشم از شهرها

haghh

[align=center]

بسم الله.

هر صبح، عهد بستن

هر سه شنبه، متوسل شدن

هر جمعه، ندبه كردن

هر روز همين بهانه، همين سرود، همين آرزو ...

پس كي مي آيي؟

[/align]

zeainab

کاش مهدی به جهان چهره هویدا می کرد
گره از مشکل پیچیده ما وا می کرد
کاش مهدی می آمد و با آمدنش
زروی مهر قبر مخفی فاطمه پیدا می کرد

parsaaa · 9 خرداد ماه ، 1386 تعداد ارسالها: -6

ای دو سه تا کوچه زما دورتر
نغمه تو از همه پرشورتر

کاش این فاصله را کم کنی
محنت این قافله را کم کنی

کاش که همسایه ما می شدی
مایه آسایه ما می شدی

هر که به دیدار تو نائل شود
یک شبه حلال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد
سینه مرا عطشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت
شعله به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه جان من است
نامه تو خط عوان من است

ای نگه ات خواستگاه آفتاب
بر من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده برانداز زچشم ترم
تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار و مددکار ما
کی و کجا وعده دیدار ما

parsaaa · 9 خرداد ماه ، 1386 تعداد ارسالها: -6

از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش
زده ام فالی و فریادرسی می آید

moayery · 14 مهر ماه ، 1386 تعداد ارسالها: -1

منتظر در منظر آن يار كيست ؟
منتظر بايد به راه منتظر
بگذرد از هستي و از جان و سر
گر بيايد آن امام با وفا
در همين تهران ما پرسد ز ما
كو نشان شيعگي شهرتان
تا نمايم من دعايي بهرتان
خويش را در محلكه انداختيد
كه امام خويش را نشناختيذ
گوييا درس جديدي خوانده ايد
غافل از رسم مريدان مانده ايد
زود آدم هاي دنيايي شديد
با گناه خود پزيرايي شديد
رفت از ياد شما آن روزها
گريه هاو ناله هاو سوزها
دوري از راه سعادت مي كنيد
غفلت از شوق شهادت مي كنيد
يك نفر بي جرم و بي تقصير نيست
اين كدورت ها كه بي تاًثير نيست
عفت و شرم وحيا ، ايمان چه شد ؟
غيرت ناموسي مردان چه شد ؟
نان شبه لقمه ي مردم شده
چادر زن هاي شيعه گم شده
كو حجاب فاطميه بانوان ؟
كو مرام خالص نسل جوان؟
نيست از حجرم دلي غرق ملال
بسكه كرديد هر حرامي را حلال
نيست يك خانه نجيب و بي گناه
تا شبي آنجا بگيرم من پناه
من امامم سر پناه من كجاست ؟
هياًتي ها جايگاه من كجاست ؟
واي در هياًت اگر غفلت كني
از زنا بدتر است اگر غيبت كني
عمرتان صرف سخن چيني شده
درلباس دين بر بي ديني شده
من چراغ و ريسه مي خواهم چه كار
شيعه مي خواهم كه باشد پاي كار
شيعه خالص به دنبال من است
دائمافكر من و آل من است
منتظر باشيد تاآيم ز راه
بي پناهان را دهم آخر پناه
من دعا گوي شما هستم ولي
از شما خواهم گدايي از علي (ع)
راه جرم مرتضي راه من است
هركه در اين راه باشد ايمن است