منبر نور از كلام مطهر در نهضت حسيني

haghh

منبر نور از كلام مطهر در نهضت حسيني
تحريف يعني چه ؟ تحريف در زبان عربي از ماده حرف است, يعني منحرف كردن چيزي از مسير و وضع اصلي خود كه داشته است يا بايد داشته باشد . به عبارت ديگر تحريف نوعي تغيير و تبديل است
حال به شرح انواع تحريف مي پردازيم:
تحريف انواعي دارد كه مهمترين آنها عبارت است از:
تحريف لفظي و تحريف معنوي.تحريف لفظي اين است كه ظاهر مطلبي را عوض كنند, مثلا از يك گفتار عبارتي حذف شود يا به آن عبارتي اضافه شود, و يا جمله ها را چنان پس و پيش كنند كه معني آن فرق كند , يعني در ظاهر و در لفظ گفتار تصرف كنند .
تحريف معنوي اين است كه شما در لفظ تصرف نمي كنيد , لفظ همان است كه بوده , ولي آن را طوري معني مي كنيد كه خلاف مقصد و مقصود گوينده است . آن را طوري معني مي كنيد كه مطابق مقصود خود شما باشد نه مطابق مقصود اصلي گوينده.
تحريف از ديدگاه قرآن
قرآن كريم كلمه تحريف را مخصوصا در مورد يهوديها بكار برده و با ملاحظه تاريخ معلوم مي شود كه اينها قهرمان تحريف در طول تاريخ هستند . نمي دان اين چه نژادي است كه تمايل عجيبي به قلب حقايق و تحريف دارد لهذا هميشه كارهايي را در اختيار مي گيرند كه در آنها بشود حقايق را تحريف و قلب كرد . من شنيده ام بعضي از همين خبر گزاريهاي معروف دنيا كه راديوها و روزنامه ها هميشه از اينها نقل مي¬كنند منحصرا در دست يهوديهاست.
چرا ؟ براي اينكه بتوانند قضايا را در دنيا آن طوري كه دلشان مي¬خواهد منعكس كنند و قرآن چه عجيب درباره اينها حرف مي¬زند . اين خصيصه يهوديان كه تحريف است, در قرآن بصورت يك خصيصه نژادي شناخته شده است. در يكي از آيات قرآن در سوره بقره مي فرمايد :
افتطمعون ان يؤمنوا لكم و قد كان فريق منهم يسمعون كلام الله ثم يحرفونه من بعد ما عقلوه و هم يعلمون سوره بقره , 75 اي مسلمانان آيا شما طمع بستيد كه اينها به شما راست بگويند ؟ اينها همانها هستند كه با موسي مي¬رفتند و سخن خدا را مي شنيدند اما وقتي كه برمي گشتند تا در ميان قومشان نقل كنند آن را زير و رو مي كردند .
تحريف هم كه مي¬كردند , نه از باب اينكه نمي فهميدند و عوضي بازگو مي كردند, نه, اينها ملت باهوشي هستند و خوب هم مي¬فهميدند , اما در عين اينكه خوب مي¬فهميدند معذلك حرفها را به گونه¬اي ديگر براي مردم بيان مي¬كردند.
اينها دركتب الهي تحريف كردند. قرآن در اين مورد در بسياري از جاها يا كلمه تحريف را آورده و يا به صورت ديگري مطلب را بيان كرده است. ولي مفسرين ذكر كرده اند كه تحريفي كه قرآن مي گويد اعم از تحريف لفظي و تحريف معنوي است . يعني بعضي از اين تحريفها كه صورت گرفته است در لفظ بوده و بعضي در تفسير و در معني بوده است
تحريفي آشكار
داستاني است كه بد نيست آن را بگويم . يك نفر از علماء نقل مي كرد كه در ايام جوانيش مداحي از تهران به مشهد آمده بود كه روزها در مسجد گوهرشاد يا در صحن مي ايستاد و شعر مي خواند , مديحه مي خواند . از جمله غزل معروف منسوب به حافظ را مي خواند :
اي دل غلام شاه جهان باش و شاه باش
پيوسته در حمايت لطف اله باش
قبر امام هشتم سلطان دين رضا
از جان ببوس و بر در آن بارگاه باش
اين آقا براي اينكه او را دست بيندازد, رفته بود و به او گفته بود آقا چرا اين شعر را غلط مي¬خواني؟
بايد اين طور بخواني : قبر امام هشتم سلطان دين رضا
از جان ببوس و بر در آن , بار كاه باش
يعني وقتي به در حرم رسيدي همان طور كه يك بار كاه را از روي الاغ بزمين مي¬اندازند , تو هم فورا خودت را بزمين بينداز. از آن پس هر وقت مداح بيچاره اين شعر را مي¬خواند , بجاي بارگاه مي¬گفت باركاه و خود را هم بزمين مي¬انداخت . اين را مي¬گويند تحريف.
در همين جا اين مطلب را بگويم كه تحريف از نظر موضوع نيز فرق مي كند . يك وقت است كه تحريف در يك سخن عادي است . مثل اينكه دو نفر در نقل قول و گفتار يكديگر تحريف كنند . يك وقت هم هست كه تحريف در يك موضوع بزرگ اجتماعي است , مثل تحريف در شخصيتها . شخصيتهايي هستند كه قول و عملشان براي مردم حجت است , خلقشان براي مردم نمونه است . مثلا كسي سخني را به علي عليه السلام نسبت مي¬دهد كه نگفته است, يا مقصودش چيز ديگري بوده , اين خيلي خطرناك است. خلق و خوئي را به پيغمبر, به امام نسبت مي¬دهد , در صورتي كه خلق او طور ديگري بوده است. يا در يك حادثه بزرگ, در يك حادثه تاريخي كه از نظر اجتماع يك سند اجتماعي و يك پشتوانه اخلاقي و تربيتي است, تحريف بوجود آوردند. اين ديگر چقدر اهميت دارد و چقدر خطرناك است كه تحريفات , چه تحريف لفظي و چه تحريف معنوي در موضوعاتي صورت بگيرد كه موضوع عادي نيستند.....تحريف در چيزهائي كه بستگي به اخلاق و تربيت و دين مردم دارد خطرناك است , و واي به آنجا كه در اسناد و پشتوانه هاي زندگي بشر تحريف صورت بگيرد. حادثه كربلا براي ما مردم , خواهي نخواهي يك حادثه بزرگ اجتماعي است. يعني در تربيت ما, در خلق و خوي ما اين حادثه اثر دارد. حادثه¬اي است كه خود بخود بدون اينكه هيچ قدرتي ما مردم را مجبور كرده باشد, ميليونها نفر و قهرا ميليونها ساعت از وقت خودمان را براي استماع قضاياي مربوط به آن صرف مي¬كنيم, ميليونها تومان در اين راه خرج مي¬كنيم . اين قضيه بايد همان طوري كه بوده است بدون كم و زياد بيان شود و اگر كوچكترين داخل و تصرفي از طرف ما در اين حادثه صورت بگيرد, حادثه را منحرف مي¬كند و بجاي اينكه ما از اين حادثه استفاده بكنيم قطعا ضرر خواهيم كرد.
حالا بحث اين است كه در نقل و بازگو كردن حادثه عاشورا, ما هزاران تحريف وارد كرده ايم! هم تحريفهاي لفظي , يعني شكلي و ظاهري كه راجع به اصل قضايا , راجع به مقدمات قضايا, راجع به متن مطلب و راجع به حواشي مطلب است, و هم تحريف در تفسير اين حادثه. با كمال تاسف اين حادثه , هم دچار تحريفهاي لفظي شده و هم دچار تحريفهاي معنوي. گاهي از اوقات تحريفهايي كه مي¬شود لااقل با اصل مطلب هماهنگي دارد, ولي گاهي وقت¬ها تحريفهايي كه مي شود لااقل با اصل مطلب هماهنگي دارد, ولي گاهي وقتها تحريف, كوچكترين هماهنگي كه ندارد هيچ, قضيه را هم مسخ مي¬كند , قضيه را به كلي واژگون مي¬كند و به شكلي در مي آورد كه به صورت ضد خودش درمي¬آيد. باز هم با كمال تاسف بايد بگويم تحريفهايي كه بدست ما مردم در اين حادثه صورت گرفته است همه در جهت پائين آوردن و مسخ كردن قضيه بوده است, در جهت بي خاصيت و بي اثر كردن قضيه بوده است . و در اين قضيه , هم گويندگان و علماي امت , و هم مردم تقصير داشته اند كه همه اينها را انشاء الله توضيح خواهم داد........ .
نام كتاب :حماسه حسيني ج 1
موضوع سند :تاريخ عاشورا
ناشر :صدرا، محل نشر : تهران

110

110

بوي محرم که مياد ، عشق اباالفضل و حسين

بوي محرم که مياد ، عشق اباالفضل و حسين
توي دلم زنده ميشه ، بهشت بين الحرمين

بوي محرم که مياد ، هيئتي هاي شهرمون
مشکيا رو در ميارن ، به ياد شاه و پهلون

بوي محرم که مياد ، هيئت ها رونق مي گيره
هر کي ميگه حسينيه براي زينب مي ميره

بوي محرم که مياد تو هر کوچه تو هر گذر
يه چلچراغ يا يه علم دل مي بره با يک نظر

بوي محرم که مياد غم ميگيره ارض و سما
مشک و علم که رو ميشه خون مي باره از اين چشا

بوي محرم که مياد اشکام بي اندازه ميشه
غم حسين ابن علي بازم برام تازه ميشه

بوي محرم که مياد تشنه ميشم براي آب
همش مياد جلو چشام تشنگي طفل رباب

بوي محرم که مياد .........................

110

haghh

......قسمت دوم ....من نمونه هايي از بعضي تحريفهايي كه در لفظ ظاهر بوجود آورده اند و چيزهايي كه نسبت داده اند را ذكر مي¬كنم . مطلب آنقدر زياد است كه قابل بيان كردن نيست كه اگر بخواهيم روضه هاي دروغي را كه مي خوانند جمع آوري كنيم شايد چند جلد كتاب پانصد صفحه اي بشود ! من فقط براي نمونه عرض مي كنم , مرحوم حاج ميرزا حسين نوري اعلي الله مقامه , استاد مرحوم حاج شيخ عباس قمي و مرحوم حاج شيخ علي اكبر نهاوندي در مشهد و مرحوم حاج شيخ محمد باقر بيرجندي محدث كه مرد بسيار فوق العاده اي بوده است , محدثي است كه در فن خودش فوق العاده متبحر بوده و حافظه اي بسيار قوي داشته است . مرد باذوق و بسيار باشور و حرارت و با ايماني بوده است . گو اينكه بعضي از كتابهايي كه اين مرد نوشته در شان او نبوده و علماي وقت هم ملامتش كردند , ولي معمولا كتابهايش خوب است , مخصوصا كتابي در موضوع منبر نوشته است بنام [( لؤلؤ و مرجان )] كه با اينكه كتاب كوچكي است ولي فوق العاده خوب است . در اين كتاب راجع به وظايف اهل منبر سخن گفته است . همه اين كتاب در دو فصل است , يك فصل آن درباره اخلاص , يعني خلوص نيت است كه يكي از شرايط گوينده , خطيب , واعظ , روضه خوان اين است كه خلوص نيت داشته باشد . منبر كه مي رود , روضه كه ميخواند, به طمع پول نباشد و چقدر عالي در اين موضوع بحث كرده است كه من وارد بحث آن نمي شوم . شرط دوم, صدق و راستي است, و در اينجاست كه موضوع راست گفتن و دروغ گفتن تشريح شده و انواع دروغها را چنان بحث كرده كه من خيال نمي كنم در هيچ كتابي درباره دروغ و انواع آن به اندازه اين كتاب بحث شده باشد و شايد نظير اين كتاب در دنيا وجود نداشته باشد . عجيب اين مرد تبحر از خودش نشان داده است . اين مرد بزرگ در همين كتاب نمونه هايي از دروغهايي را كه معمول است و به حادثه تاريخي كربلا نسبت مي دهند , ذكر مي كند . آنچه من مي گويم غالبا يا همه آن , همانهايي است كه مرحوم حاجي نوري هم از آنها ناله كرده است, و حتي صريحا اين مرد بزرگ مي گويد : امروز بايد عزاي حسين را گرفت اما براي حسين در عصر ما يك عزاي جديدي است كه در گذشته نبوده است و آن اينهمه دروغهائي است كه درباره حادثه كربلا گفته مي شود و هيچكس جلوي اين دروغها را نمي گيرد . براي مصيبت حسين بن علي بايد گريست, ولي نه براي شمشيرها و نيزه هايي كه در آن روز بر پيكر شريفش وارد شد , بلكه به خاطر دروغها . و در مقدمه كتاب هم نوشته است كه فلان عالم بزرگ از علماي هندوستان نامه اي به من نوشته و از روضه هاي دروغي كه در هندوستان خوانده ميشود شكايت كرده و از من خواهش كرده است كه كاري بكنم و كتابي بنويسم كه جلوي روضه هاي دروغ در آنجا گرفته شود . بعد مرحوم حاجي مي نويسد : اين عالم هندي خيال كرده است كه روضه خوانها وقتي به هندوستان مي روند دروغ مي گويند , نمي داند كه آب از سرچشمه گل آلود است و مركز روضه هاي دروغ , كربلا و نجف و ايران يعني همين مراكز تشيع است . حالا , من بطور نمونه تحريفاتي را بيان مي كنم كه بعضي از اينها مربوط به وقايع قبل از عاشورا , بعضي مربوط به وقايع بين راه , بعضي مربوط به ايام اقامت در ماه محرم , بعضي مربوط به ايام اسارت و بعضي هم مربوط به ائمه بعد از قضاياي كربلا , و اغلب مربوط به روز عاشورا است . حال براي هر كدام دو نمونه مي آورم ......

110

حسين سيد و مولا

حسين مظهر اسما

حسين بي کس و تنها

حسين عزيز زهرا

کوفيا به کريلا کشوندن

و

کوفيا تشنه سر ارباب

و

بريدن

اي واي از اين غم زينب زينب

110

haghh

....قسمت سوم...

يك مطلب را لازم است قبلا بگويم كه در همه اينها مردم مسؤولند . يعني شما مردمي كه در روضه خوانيها شركت مي كنيد هيچ خيال نمي كنيد كه در اين قضيه مسؤول هستيد , بلكه فكر مي كنيد كه مسؤول فقط گويندگان هستند . دو مسؤوليت بزرگ مردم دارند , يكي اينكه نهي از منكر بر همه واجب است . وقتي مي فهمند و مي دانند كه اغلب هم مي دانند كه دروغ است , نبايد در آن مجلس بنشينند كه حرام است و بايد مبارزه كنند . و ديگر از بين بردن تمايلي است كه صاحب مجلسها و مستمعين به گرم بودن مجلس دارند و به اصطلاح مجلس بايد بگيرد , بايد كربلا شود. روضه خوان بيچاره مي بيند كه اگر هر چه مي گويد راست و درست باشد آن طور كه شايد و بايد مجلس نمي گيرد و همين مردم هم دعوتش نمي كنند , ناچار يك چيزي اضافه مي كند . مردم بايد اين انتظار را از سر خودشان بيرون كنند و با رفتارشان آن روضه خواني را كه مي ميراند و مجلس را كربلا مي كند تشويق نكنند . كرب مي كند يعني چه ! مردم بايد روضه راست بشنوند تا معارفشان , سطح فكرشان بالا بيايد و بدانند كه اگر روحشان در يك كلمه اهتزاز پيدا كرد , يعني با روح حسين بن علي هماهنگ شد و در نتيجه اشكي ولو ذره اي , از چشمشان بيرون آمد واقعا مقام بزرگي است . اما اشكي كه از راه قصابي كردن از چشم بيرون بيايد اگر يك دريا هم باشد ارزش ندارد .
نقل مي كنند كه يكي از علماي بزرگ در يكي از شهرستانها تا اندازه اي در دين داشت و هميشه به اين دروغهائي كه روي منبر گفته مي شد اعتراض مي كرد و تعبيرش هم اين بود كه اين زهرماريها چيست كه بالاي منبرها مي گوئيد . يك وقت يك واعظي به او گفت اگر اينها را نگوئيم اصلا بايد در دكان را تخته كنيم ! آن آقا جواب داد اينها دروغ است و نبايد گفته شود . از قضا چندي بعد خود اين آقا باني شد و مجلسي در مسجد خودش تشكيل داد و همان واعظ را دعوت كرد , ولي قبل از شروع منبر به واعظ گفت من مي خواهم به عنوان نمونه مجلسي ترتيب بدهم كه جز روضه راست در آن خوانده نشود و تو هم بايد مقيد باشي كه جز از كتابهاي معتبر هيچ روضه اي نخواني , و با تعبير خودش گفت از آن زهرماريها نبايد چيزي بگويي . واعظ هم گفت چون مجلس مال شماست اطاعت مي شود . شب اول خود آقا در محراب رو به قبله نشسته بود , منبر هم كنار محراب بود . آقاي واعظ صحبتهايش را كرد و موقع خواندن روضه شد , شروع كرد به خواندن روضه و خود را مقيد كرده بود كه جز روضه راست چيزي نگويد , اما هر چه گفت مجلس تكان نخورد و همين طور يخ كرده بود . آقا ديد عجب , اين مجلس مال خودش هم هست بعد مردم چه مي گويند , زنها مي گويند لابد آقا نيتش پاك نيست كه مجلسش نمي گيرد , اگر آقا خودش نيتش درست بود , اخلاص نيت داشت , حالا كربلا شده بود . ديد كه آبرويش مي رود چه بكند ؟ يواشكي و زير چشمي به واعظ گفت يك كمي از آن زهرماريها قاطي كن . اين انتظاري كه مردم براي كربلا شدن دارند , خود دروغ ساز است و لهذا غالب جعلياتي كه شده است مقدمه گريز زدن بوده است .
يعني براي اينكه بشود گريزي زد و اشك مردم را جاري كرد يك جعل صورت گرفته و غير از اين چيزي نبوده است . اين قضيه را من مكرر شنيده ام و لابد شما هم شنيده ايد , و حاجي نوري در مقدمات قضايا آن را نقل كرده است كه مي گويند روزي اميرالمؤمنين علي عليه السلام بالاي منبر بود و خط مي خواند.......

110

گستره عاشورا و فرهنگ آن
حركت‏سيدالشهدا (ع) كه اينك با محوريت «عاشورا» از آن ياد مى‏كنيم، در مقايسه با بسيارى حركتها و قيامهاى ديگر كه پيش از آن يا پس از آن رخ داده، از نظر حجم حوادث و سير تاريخى آن، بسى محدودتر و كتاب تاريخ آن بسى كوچكتر است اما حيات‏آفرينى و راهگشايى آن و نقشى كه در تاريخ اسلام ايفا كرده و الگويى كه در حركتهاى اصلاح‏گرانه و مبارزه با ستم و تبعيض و جهاد براى اقامه حق و حاكميت دين بر جاى گذاشته و تحولى كه در نوع نگرش به زندگى و حيات انسانى ايجاد كرده است، بسى فراتر از نقش‏آفرينى يك حركت محدود، در يك مقطع زمانى خاص و در گوشه‏اى از سرزمين پهناور اسلامى مى‏باشد . حركت امام‏حسين (ع) از موضع‏گيرى در مواجهه با دعوت به بيعت‏با يزيد توسط حاكم مدينه، تا سرانجام شهادت، چند ماه بيشتر به درازا نكشيد اما جانمايه حركت كه بسان روح كلى قيام در همه اجزاى آن جارى و سارى است از يك سو و حجم حوادث و قضايايى كه در آن فاصله زمانى محدود با محوريت امام (ع) از مدينه تا مكه و از مكه تا كوفه و كربلا و دنباله آن تا شام و سپس مدينه اتفاق افتاد از سوى ديگر، آن قدر بزرگ و در جهات مختلف قابل توجه و اهتمام هست كه هنوز پس از آن قرنها و پس از آن همه نگارش و تحقيق و آن همه روشنگرى كه توسط صاحب‏نظران و پژوهشگران بر اساس منابع تاريخى و موازين تحقيق و تحليل در قضاياى از اين دست، صورت گرفته، و علاوه، به خاطر تاثيرى كه بازگويى و تبيين علمى عاشورا در سلوك اجتماعى و سياسى و رفتار دينى جامعه اسلامى دارد، همچنان بلكه همواره مى‏تواند و بايد به عنوان يك موضوع زنده و حياتى محل توجه پژوهشگران در حوزه‏هاى مختلف تاريخى، اجتماعى، كلامى و فقهى مى‏باشد .

به ويژه كه فرجام عاشورا، شكل گرفتن فرهنگى نوين با ويژگيهاى خاص خود در ميان جامعه گسترده‏اى بود كه هويت اسلامى بويژه شيعى‏اش، آن را از ديگر تمدنها و فرهنگها متمايز مى‏ساخت . فرجام تاريخى و دستاوردهاى ماندنى عاشورا، در طول دهه‏ها و سده‏هاى پس از خود، به جريانى هويت‏بخشيد كه امروز مى‏توانيم و بايد از آن به عنوان «فرهنگ عاشورا» نام ببريم . نگاهى گذرا به حجم گزارشها، تحليلها و آثارى كه در طى قرون گذشته و زمان معاصر بازگوكننده زواياى مختلف اين فرهنگ است گوياى عظمت، جامعيت، عمق و اصالتى است كه عاشورا توانسته است‏به اين فرهنگ بدهد . بسيارى از مقوله‏هاى اجتماعى و انسانى، و حجم وسيعى از ريزترين مسايل «زندگى بر ميزان اسلامى‏» را مى‏توان در اين فرهنگ شاهد بود و از آن براى چگونگى سلوك و تعامل اجتماعى و سياسى و حتى اخلاقى خود آموخت .

تلاش پيشوايان معصوم (ع) در احياى عاشورا و گسترش و آموزش منطق حسينى و نصب‏العين سازى آن در سراسر زندگى، از هنگام زاده شدن كه كام نوزاد با طعم خاك كربلا آشنا مى‏شود تا آخرين لحظات «جدايى‏» از ميان جمع مردمان كه در قبر خويش با خاك كربلا «همراه‏» مى‏گردد، همه و همه در جهت الگوسازى «فرهنگ عاشورا» و تقويت و گسترش نقش‏آفرينى آن در حيات دين و دينداران بوده است .

110

پس بيا روح شهيد کربلا را شاد کن
کربلاي سوخته را تا ابد اباد کن

حضرت ساقي ز خود دل شاد کن ديندار باش
همچو عباس دشمنت بشناس و تو هوشيار باش

بدرقه ما مي کنيم اين کاروان خسته را
خسته حال و دست و پ بشکسته را

بدرقه کن کاروان با درس دينداري عزيز
درس دينداري شنو با بانگ هوشياري عزيز

110

پس بيا روح شهيد کربلا را شاد کن
کربلاي سوخته را تا ابد اباد کن

حضرت ساقي ز خود دل شاد کن ديندار باش
همچو عباس دشمنت بشناس و تو هوشيار باش

بدرقه ما مي کنيم اين کاروان خسته را
خسته حال و دست و پ بشکسته را

بدرقه کن کاروان با درس دينداري عزيز
درس دينداري شنو با بانگ هوشياري عزيز

zeainab

برخی از آثار و بركات تربت پاك سيد الشهداء(عليه السلام)

سجده بر خاك تو شايسته بود وقت نماز اى كه از خون جبينت به جبين آب وضوست
فضيلت و آثار و بركاتى كه براى تربت حسينى است، براى هيچ تربتى و قطعه اى از قطعات زمين نيست. خاك كربلا قطعه اى از بهشت است كه خداوند قادر متعال، به واسطه قدردانى از يك فداكار در راه دين كه تمام هستى خود را فدا كرده، در آن خاك، بركت و فضيلت و شفا قرار داده است.
كربلايش قطعه اى از جنت است باب نور و باب لطف و رحمت است
و اما آثار و بركاتى كه مى توان براى تربت پاك حسينى برشمرد عبارتنداز:

1- تأثير تماس اعضاى بدن با تربت
از بعضى بزرگان دين و امامان معصوم نقل شده كه بعد از نماز، بدن و صورت خويش را با مهر كربلا متبرك مى كنند. و نيز دستور داده اند كه قبل از خوردن تربت جهت شفا گرفتن، آن را بوسيده و با اعضاى بدن تماس داده شود.
امام صادق(عليه السلام) فرمودند: «خداوند متعال تربت جدم حسين(عليه السلام) را شفاى هر درد، و ايمنى از هر خوفى قرار داده است؛ پس هرگاه يكى از شما خواست از آن خاك تناول كند، ببوسد و آن را به چشم گذارد و بر ساير اعضاى بدنش تماس دهد...»(1)

zeainab

برخی از آثار و بركات تربت پاك سيد الشهداء(عليه السلام)

سجده بر خاك تو شايسته بود وقت نماز اى كه از خون جبينت به جبين آب وضوست
فضيلت و آثار و بركاتى كه براى تربت حسينى است، براى هيچ تربتى و قطعه اى از قطعات زمين نيست. خاك كربلا قطعه اى از بهشت است كه خداوند قادر متعال، به واسطه قدردانى از يك فداكار در راه دين كه تمام هستى خود را فدا كرده، در آن خاك، بركت و فضيلت و شفا قرار داده است.
كربلايش قطعه اى از جنت است باب نور و باب لطف و رحمت است
و اما آثار و بركاتى كه مى توان براى تربت پاك حسينى برشمرد عبارتنداز:

1- تأثير تماس اعضاى بدن با تربت
از بعضى بزرگان دين و امامان معصوم نقل شده كه بعد از نماز، بدن و صورت خويش را با مهر كربلا متبرك مى كنند. و نيز دستور داده اند كه قبل از خوردن تربت جهت شفا گرفتن، آن را بوسيده و با اعضاى بدن تماس داده شود.
امام صادق(عليه السلام) فرمودند: «خداوند متعال تربت جدم حسين(عليه السلام) را شفاى هر درد، و ايمنى از هر خوفى قرار داده است؛ پس هرگاه يكى از شما خواست از آن خاك تناول كند، ببوسد و آن را به چشم گذارد و بر ساير اعضاى بدنش تماس دهد...»(1)

hfatemeh

با تشكر از haghh از اينكه سبب خير شدن
امام رضا -عليه السلام- : كان ابي اذا دخل شهر المحرم لا يري ضاحكا ... فاذا كان يوم العاشر كان ذلك اليوم يوم المصيبه و حزنه و بكائه
امام رضا مي فرمايند چون ماه محرم مي رسيد ، كسي پدرم را خندان نمي ديد ... چون روز دهم فرا مي رسيد آن روز روز سوگواري و اندوه و گريه او بود .

محرم آمد و آفاق مات و محزون شد غبار محنت اين خاكدان به گردون شد شهريار

آل احمد همه پاكان زمينند و زمان باعث خلقت اين چرخ عظيمند و جهان پارسا

بيان معارف اسلامي در محرم ، عاملي موثر در فراهم ساختن راه عروج مردم به اوج قله افكار اسلامي با استفاده از نوحه خواني ، روضه خواني و سينه زني است . ( مقام معظم رهبري)

zeainab

2- سجده بر تربت
امام صادق(عليه السلام) در اين باره مى فرمايند: «همانا سجود بر تربت حسين(عليه السلام) حجابهاى هفتگانه را پاره مى كند»(2)
لازم به ذكر است كه مراد از «حجاب» در كتاب و سنت، همان حجابهايى است كه بين بنده و خالق حايل شده و او را از شهود خداوند محجوب مى سازد كه در مرحله اول، حجابهاى ظلمانى و در مرحله دوم، حجابهاى نورانى بر طرف مى شود اما مراد از حجابهاى هفتگانه، ظاهراً حجابهاى ظلمانى است. سجده بر تربت حضرت سيدالشهدا(عليه السلام) اين خاصيت را دارد كه در صورت معرفت به حق حضرت و ولايت او، حجابها را دريده و راهگشاى وصول به كمالات انسانى باشد.
سجده بر خاك تو شايسته بود وقت نماز اى كه از خون جبينت به جبين آب وضوست ....