ارسال شده در: چهارشنبه، 10 مرداد ماه ، 1386 11:25:04 موضوع مطلب: دو سنت معمول ميان ائمه (ع)
دو سنت در ميان همۀ ائمه به طور وضوح و روشن هويداست. يكي عبادت و خوف از خدا و خداباوري است. يك خداباوري عجيب در وجود اينهاهست، از خوف خدا مي گريند و مي لرزند ،گويي خدا را مي بينند ،قيامت را مي بينند ، بهشت را مي بينند ، جهنم را مي بينند. سنت دومي كه در تمام اولاد علي (ع) {از ائمۀ معصومين} ديده مي شود همدري و همدلي با ضعفا ،محرومان ، بيچارگان و افتادگان است. اصلاً انسان براي اينها يك ارزش ديگري دارد.
زين العابدين ، امام باقر،امام صادق، امام كاظم و ائمۀ بعد از آنها؛در تاريخٍ هر كدام از اينها كه مطالعه مي كنيم،مي بينيم اصلاً رسيدگي به احوال ضعفا و فقرا برنامۀاينهاست، آنهم {به اين صورت كه} شخصاً رسيدگي كنند نه فقط دستور بدهند، يعني نايب نپذيرند وآن را به ديگري موكول نكنند.بديهي است كه مردم اينها را مي ديدند.سيري در سيرۀ ائمۀ اطهار ص160
