:::::: تاثیر زمان بر اجرای سیره نبوی و علوی :::::::

mohammad_molana

سلام به همه

می خواستم بپرسم که آیا زمان می تونه در اجرای سیره نبوی و کیفیت اون تاثیر بزاره؟؟؟؟

مثلا رسول مکرم در مقابل مخالفین به گونه ای برخورد می کردن و الان باید جور دیگه برخورد کرد؟

این رو می دونم که می شه طرز برخورد عوض بشه، اما آیا اصل هم عوض می شه؟؟؟

---------

برای نمونه این مثال رو می زنم که:

مثلا در زمان علی (ع)، ایشون با خوارج که عقاید مخالف داشتن و گاهی حتی حتاکی هم می کردن و سخنان درشت می گفتن، راه اومدن و کاری به کارشون نداشتن و سعی می کردن اصلاحشون کنن با نصیحت و پاسخگویی.

اما تا زمانی که دست به شمشیر نبرده بودن، در این زمان دیگه مولا کوتاه نیومدن و جلوشون ایستادن.

در این زمان چگونه باید با مخالفین برخورد بشه؟؟؟؟

ghoghnus

همونطور که جناب عالی هم مطرح کردید باید اول طریق ارشاد و هدایت داشته باشیم و در مواردی که کار به جایی می رسد که ارشاد مفید نیست و به ضرر جامعه اسلامی است باید برخورد قاطع داشت.

mohammad_molana

آیا علی (ع) نمی دانست که سخنان خوارج و تفرقه افکنی هایشان و کج فهمی هایشان بر خلاف اسلام و به ضرر جامعه اسلامی ست؟؟؟؟

چرا تا هنگامی که دست به شمشیر بردند با آنها مدارا کرد؟؟؟

آیا این به این معنی نیست که در جامعه اسلامی باید به مخالفان اجازه داد که آزادانه نظراتشان را اعلام کنند و از آنها دفاع کنند؟؟؟؟

ghoghnus

خوب می دونید اینجا یه نکته ایه که باید به اون توجه کرد، ما باید شرایط زمانی رو هم در نظر بگیریم. درسته که ائمه (ع) الگوی ما هستن ولی هر کدومشون تو شرایط مختلف برخوردهای مختلفی داشتن.
مثلا امام حسن (ع) تو شرایط زمانی خودشون تصمیم به صلح گرفتن ولی امام حسین (ع) صلح رو ذلت می دونستن و جنگ رو کار صحیح می دونستن.
خوب اینجا باید بگیم امام حسن (ع) برخوردشون خوب بوده چون به مخالفان اجازه اظهار نظر می دادن و امام حسین (ع)..... :?:

mohammad_molana

آفرین
شک نداشتم که این پاسخ رو میدید

[hr]

بله شرایط زمان فرق می کرد و رفتار ها هم فرق می کرد.

اما اصل همیشه یکی بوده. برخوردها تغییر می کردن.

آیا یک مسلمان که در تمام اصول دین و فروع دین با ما هم فکره، ولی در قسمت کوچیکی از مسایل روز و شاید هم در فروع دین، نظرش با ما متفاته، اجازه داره حرفش رو به راحتی بزنه یا نه؟؟؟

این اصل همیشه در اسلام بوده که اسلام به مسلمان و غیر مسلمان آرادی بیان می داده

این یک اصل هستش و هیچ گاه به مرور زمان از بین نمی ره و تغییر نمی کنه.

درسته؟

ghoghnus

بله همينطوره در باره اين موضوع در بحث حدود آزادي عقيده كلي بحث كرديم :wink:

mohammad_molana

خوب نتیجه ؟؟؟؟

ghoghnus

این درسته همیشه اصول ثابتند و فرعیات بنا بر مقتضیات زمان متغیر.
خوب چی؟؟؟؟

mohammad_molana

در این زمان چگونه باید با مخالفین برخورد بشه؟؟؟؟

mohammad_molana

چرا به سوال هایی که باید، کسی جواب نمی ده؟؟؟

همه می یان و برای دو دوتا چهارتا فلسفه می بافن؟؟؟؟؟

جواب............... نبود؟؟؟؟؟؟؟
Very Happy

ghoghnus

مطالعه آموزه‏هاى دينى و سيره‏ى حكومتى بزرگان اسلام در برخورد با مخالفان بيانگر اين حقيقت است كه در نظام اسلامى براى تك‏تك افراد جامعه (صرف نظر از گرايش سياسى، نژاد و..). جايگاه ارزشى و حقوقى خاص در نظر گرفته شده، مهيا نمودن زمينه‏هاى هدايت و فرصت‏هاى بازگشت، حفظ آبروى افراد، از جايگاهى بالا برخوردار است.
يكى ديگر از اصول مهم نظام مديريتى اسلامى؛ سعه‏ى صدر و مدارا و تسامح با دشمنان و مخالفان است:
قرآن كريم به صورت متعدد، نه تنها پيروان خود را به مدارا و تسامح نسبت به مخالفان مى‏خواند، گاه نيكوكارى در حق مشركان را نيز توصيه مى‏كند. چنان كه مى‏فرمايد: لاينهاكم عن الذين لم يقاتلوكم فى الدين و لم يخرجوكم من دياركم ان تبروهم و تقسطوا اليهم ان الله يحب المقسطين؛1.
سيره‏ى پيامبر گرامى اسلام و امام على(ع) نشان دهنده‏ى موارد متعددى است كه با اين كه آن بزرگواران به خوبى افراد منافق و مخالفِ حكومت خود را مى‏شناختند، تا آن‏جا كه اين افراد به امنيت و وحدت جامعه اسلامى آسيب نمى‏رساندند و دست به قيام مسلحانه نمى‏زدند، با كمال مدارا و سعه‏ى صدر با آنان برخورد و از معرفى آنان خوددارى مى‏كردند. مثلا در جريان توطئه‏اى كه منافقان براى قتل و ترور پيامبر گرامى اسلام در غزوة تبوك طراحى نمودند، كه سرانجام با درايت آن حضرت(ص) ناكام ماندند؛ حذيفه يكى از اصحاب پيامبر(ص) مى‏گويد: "من آن‏ها را از نشانه‏هاى شترانشان شناخته و به پيامبر(ص) گفتم: من آن‏ها را به شما معرفى مى‏كنم تا آنان را به سزاى خويش برسانى. پيامبر با لحن عطوفت‏آميزى به من دستور داد كه از افشارى راز آن‏ها خوددارى كنم. شايد آن‏ها راه توبه را در پيش گيرند و نيز افزود: اگر من آن‏ها را مجازات نمايم، بيگانگان مى‏گويند محمد پس از آن كه به اوج قدرت رسيد، شمشير بر گردن ياران خود نهاد"2
امام على(ع) نيز به تاسي از حضرت رسول اكرم(ص) در برخورد با مخالفان خويش سه راهبرد اساسى داشتند : گفت‏و گو؛ مدارا؛ برخوردِ قاطع ، تلاش اوليه‏ى اميرالمؤمنين(ع) پاسخ‏گويى به شبهات مخالفان بود و مى‏كوشيد راهى براى پايان بخشيدن مسالمت‏آميز؛ نزاع و دشمنى بيابد. اگر از اين راه نتيجه‏ى دل‏خواه به دست نمى‏آمد، با مخالفان خود، تا جايى كه به امنيت و وحدت جامعه‏ى اسلامى آسيبى نمى‏رسيد، مدارا، و از شدت و خشونت پرهيز مى‏كرد. سرانجام اگر مخالفان دست به قيام مسلحانه مى‏زدند و امنيت شهرها و راه‏ها را به خطر مى‏انداختند، نوبت به برخورد قاطعانه مى‏رسيد. البته امام در اين مرحله نيز هيچ گاه از ارشاد و راهنمايى دشمنان غفلت نمى‏كردند
نتيجه آن كه بر اساس آموزه‏هاى دين و سيره‏ى بزرگواران اسلام، اصل، مدارا و تسامح با مخالفان و دشمنان است تا جايه كه به وحدت و امنيت جامعه اسلامى خدشه‏اى وارد نشود.
قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران نيز كه نشأت گرفته از آموزه‏هاى حيات‏بخش دين مبين اسلام و سيره‏ى معصومين(ع) مى‏باشد؛ تمامى حقوق شهروندى را براى مخالفين نظام به رسميت شناخته و حدود آن را به: عدم اخلال به مبانى نظام، حفظ امنيت، منافع و وحدت ملى و مصالح نظام اسلامى مشخص كرده است. 3
اما در مواردى كه مخالف حدود قانونى را رعايت نكند، حكومت اسلامى جهت حفظ مبانى نظام اسلامى و امنيت و وحدت جامعه، موظف به برخورد با مخالفين اخلال‏گر است. شيوه‏ى برخورد نيز بايد بر اساس راهكارهاى دينى و قانونى باشد كه طبق قانون اساسى اين وظيفه بر عهده‏ى قوه قضائيه گذاشته شده است.
1. (ممتحنه، آيه‏ى 8
2. جعفر سبحانى، انتشارات دفتر تبليغات اسلامى حوزه علميه قم، چاپ شانزدهم، 1378، ج 2، ص 405)
3. (اصول 20 و 26 و 27 و 37 و 40 قانون اساسى)
اميدوارم قانع كننده بوده باشه Smile