ارسال شده در: جمعه، 17 اسفند ماه ، 1386 15:00:31 موضوع مطلب: امام رضا عليه السلام، آئينهدار
ابراهيم بن عباس كه به فيض درك حضور حضرت رضا عليه السلام رسيده است، اخلاق والاي آن امام بزرگوار را اينگونه ميستايد:
1. هرگز نديدم کسي را با سخن خود برنجاند.
2. هرگز نديدم حرف کسي را قطع کند؛ بلکه صبر مينمود تا آن شخص از سخن گفتن فراغت پيدا کرده و کلام او پايان يابد؛ «آنگاه اگر ميخواستند سخني بگويند، ميگفتند».
3. هرگز کسي را نسبت به حاجتي که داشت و براي آن حضرت مقدور بود ردّ نميکرد [بلکه حاجتش را برآورده ميکرد و درخواست او را انجام ميداد.]
4. هرگز پاي خود را در جلو کسي که با وي نشسته بود دراز نميکرد.
5. در برابر کسيکه با وي نشسته بود هرگز تکيه نميداد [تا اين حد در برابر همنشينان و حاضران مجلس خود رعايت ادب مينمود.]
6. هرگز نديدم به احدي از بردگان و غلامان خود بدگويي کند.
7. نديدم آن بزرگوار آب دهان خود را دور افکند.
8. هرگز نديدم صداي خندهاش به قهقهه بلند شود.
9. خنده آن حضرت به صورت تبسّم بود.
10. هنگامي که خلوت ميفرمود و سفره غذا برايشان انداخته ميشد غلامان و آزادشدگان خود را بر سر سفره مينشانيد و حتي دربان خانه و نيز متکفّل امور حيوانات منزل را هم فرا ميخواند و کنار سفره خود جاي ميداد.
11. شبها را به شب زنده داري سپري ميكرد.
12. بسيار روزه ميگرفت.
13. آن حضرت بسيار احسان ميکرد و پنهاني صدقه ميداد.
14. بيشتر صدقات او در شبهاي تار بود.
بعد ميگويد: پس اگر کسي گمان کند که مانند آن حضرت را در فضل ديده است، او را تصديق نکنيد.
(عيون اخبار الرضا، ج2، ص184)
برقله تواضع
مردي از اهل بلخ ميگويد: من در سفر حضرت رضا عليهالسلام به خراسان با وي همراه بودم. روزي امر فرمود که سفره را بيندازند و همهی غلامان و آزادشدگان از سياهچردگان و غير آنها را در کنار آن سفره جمع کرد. من عرض کردم: «جانم به فدايتان! خوب بود براي اينها سفرهاي جدا قرار ميدادي!» حضرت اين پيشنهاد را نپسنديد و فرمود:
مه انّ الرّب تبارک و تعالي واحد و الامّ واحدة و الاب واحد و الجزاء بالاعمال1
خاموش باش! به تحقيق پروردگار تبارک و تعالي ما يکي است، و مادر همه ما يکي است [حوا] و پدر همه ما يکي است [حضرت آدم] و جزا و پاداش هم که به اعمال است.
رسم مهمان نوازي
ميهماني بر حضرت رضا عليهالسلام وارد شد و تا مقداري از شب با حضرت گفتگو ميکرد، در اين اثنا چراغ، مشکلي پيدا کرد و خراب شد. آن مرد دست آورد که چراغ را اصلاح کند؛ حضرت رضا عليهالسلام او را ممانعت کرد و خود سبقت گرفت و آن را درست کرد؛ سپس فرمود:
انا قوم لا نستخدم اضيافنا2
ما گروهي هستيم که مهمان را به کار نميگماريم.
(برگرفته از کتاب «مهر از ولایت آسمان ایران» اثر آیت الله کریمی جهرمی)
