5 آبان ماه ، 1388
تعداد ارسالها: 85
محل سكونت: ارومیه
ارسال شده در: سه شنبه، 17 فروردين ماه ، 1389 18:02:47 موضوع مطلب:
سلام
حدااقل ترینش اینه که وقتی بهت نگاه میکنن میفهمن مردی یا زن.
فلسفه خیلی از مسائل رو ما نمیدونیم(نه در این مورد خاص منظورم در حالت کلیه)اما این دلیل نمیشه که ما بهشون عمل نکنیم.
من یه سوال از شما دارم:به نظر شما آیا خداوند نمیتونسته کاری کنه که مردها هم مثل زنها صورت بدون مویی داشته باشند؟
ارسال شده در: پنجشنبه، 19 فروردين ماه ، 1389 10:48:49 موضوع مطلب:
دوستان سلام
عیدوتون مبارک
سال خوبی رو انشالله شروع کرده باشید و تا پایانش بهترینها نصیبتون و نصیبمون بشه
دوست عزیز 27900 قسمت اول سوالتون جالب بود برام « حدااقل ترینش اینه که وقتی بهت نگاه میکنن میفهمن مردی یا زن»
ولی یه چیزی ما از شهید مطهری یاد گرفتیم که سوال را باید با دقت گوش بدیم و براش جواب منطقی داشته باشیم.
خوب بالاخره اینم سوالی هست که ذهن دوستمونو به خودش مشغول کرده. راستش تو کتابایی که خونده بودم به این مورد برخورد نکردم که شهید فلسفه حرمت تراشیدن ریش رو گفته باشن. به همین دلیل یه سری زدم به کتب فقهی و برخی سایتها.
نتیجه حاصله این شد:
البته مطلب یکم طولانیه ولی برای خودم جالب بود به همین دلیل کلشو گذاشتم:
در اسلام کوتاه کردن سبیل و گذاشتن ریش در حد متعارف و آن گونه که شرع مقدس تعیین نموده ، مورد تشویق قرار گرفته است . و در مقابل آن تراشیدن ریش و بلند نمودن سبیل و خود را شبیه بیگانگان نمودن بسیار مذمت شده است .
فلسفه حرام بودن تراشیدن ریش :
همه مراجع عالیقدر فتوی به حرمت ریش تراشی داده اند و فرقی در حرام بودن بین تراشیدن تمام صورت و یا قسمتی از صورت نگذاشته اند. در عین حال عده ای سوال می کنند که علت حرام بودن ریش تراشی چیست ؟ در این بحث به صورت فهرست وار ضررهای جسمی و روحی آن گفته خواهد شد و قبل از آن تاریخچه ای از ریش گذاشتن و تراشیدن آن بیان خواهد شد.
تاریخچه ای از ریش گذاشتن:
وقتی تاریخ ریش گذاشن بررسی می شود ، یک نوع افراط و تفریط در آن بوده به طوری که عده ای ریش خود را آنقدر بلند می کردند که به زمین کشیده می شده و افرادی را اسیر جمع آوری آن از زیر دست و پا می کردند . در مقابل برخی ریش خود را از ته می زدند ،
ریش در شریعت حضرت موسی (ع) :
عبرانیان از زمان های بسیار قدیم ریش می گذاشتند و بر طبق شریعت حضرت موسی (ع) مجاز به تراشیدن ریش نبودند و کندن ریش نزد آنان علامت تحقیر و بی احترامی بود. حضرت موسی (ع) با مردانی از بنی اسرائیل به کوه طور رفت ودستور فرمود که بعداز دعای من آمین بگویید . از جمله دعاهای حضرت نفرین بر کسانی که ریش خود را می تراشیدند.
(برگرفته از اولین دانشگاه و آخرین پیامبر (ص) ، ج 15 ، ص 243 ، 263 )
سلاطین و علماء :
سلاطینی از بابل ، آشور، ایران و یونان قدیم ریش خود را فرمی دادند و در مجسمه های داریوش بزرگ و حکمائی مانند افلاطون ، ارسطو و سقراط این موضوع مشهود است .برخی فراعنه مصر سنگ های قیمتی و مروارید به ریش خود می آویختند و آن سنگ ها ریش ها را اصلاح می کردند.معروف است که ریش سلطان سنجر آنقدر طول وعرض داشت که زمان شکار و تیراندازی غلامان می دویدند و ریش شاه را که به زمین می رسید با پارچه ای بسته و به پشتش گره میزدند.
ریش فتحعلی شاه قاجار و دربانیانش آنقدر بزرگ بود که در زمان تیراندازی آن را می بستند.زمانی ریش ها را شکل خاصی مانند توپی ، دم کبوتری ، مربع و مستطیل می دادند . ((عباد)) برادر عبیدالله بن زیاد )) ریش طویلی داشته و ((ضیاءالدین قزوینی )) استاد ((سعد الدین تفتازانی )) ریشش آنقدر طولانی بود که به کفش هایش می رسید و در خواب آنرا کیسه می کرد و چون بر مرکب سوار می شد ، انرا متفرق می نمود و مردم را متوجهخود می ساخت .
مردم یونان و روم قدیم هم ریش داشتند، اما کم کم در ایام شادی ریش تراشی معمول گردید . اما در نزد ایرانیان ریش مرسوم بوده است.اولین کسی که فرمان ریش تراشی را دسته جمعی صادر کرد ((اسکندر مقدونی )) بودو دومین نفر که این دستور را داد ((فیلیپ هفتم )) در اسپانیا و سومین نفر ((پطر کبیر)) در روسیه بود و او چنان سخت گرفت که کسانی را که دارای ریش بودند ، جریمه می کرد و چهارمین نفر ((شاه عباس صفوی )) در ایران بود.
احترام ریش نزد درویشان :
قلندران و درویشان در عراق موی سر و ابرو را می تراشیدند و در ایران تاری از موی ریش و سبیل را به عنوان ارادت و دوستی و مردی و یا برای شرط نذر برای یکدیگر ارسال می کردند و یا گرو می گذاشتند.
در یک دوره طولانی اگر ریش کسی را می کندند ، آنقدر توهین آمیز بود که مرگ را بر آن ترجیح می داد و ریش داشتن را مورد احترام قرار می دادند ، و چه بسا بعضی دولت ها ریش انسان های مجرم را می تراشیدند و تبعیدش می کردند و با پیاده و سواره در شهر در معرض تماشای عموم قرار می دادند .
داشتن ریش سیره انبیاء (ع) و دانشمندان اروپایی :
سیره انبیاء و ائمه اطهار (ع) و اولیاء الهی و علماء گذاشتن ریش بود و از تراشیدن آن نفرت داشتند و در بین دانشمندان جهان از جمله اروپا و سلاطین بسیاری از آنها به پیامبران در ریش گذاشتن اقتدا می کردند. از جمله دانشمندان اروپایی که ریش داشته اند و عکسهایشان در کتابها و موزه ها موجود است ، عبارتند از : پاستور فرانسوی ، ماریونی (مخترع ماشین چاپ ) کوری پیر (فیزیک و شیمیدان فرانسوی کاشف رادیوم ) ، تارنیه (بزرگترین استاد معالجه امراض) لوکاس شامپیو نبر (نخستین کسی که عمل فتق را انجام داد ) دکتر پرفسور امیل
و.....
علت گذاشتن ریش و حرمت تراشیدن آن :
1- دستور خداوند حکیم :
رسول خدا (ص) نامه هایی برای پادشاهان کشورها از جمله ((خسرو پرویز )) شاه ایران برای پذیرش اسلام فرستاد. شاه مغرور و فاسد نامه پیامبر (ص) را پاره کرد و دستور دستگیری آن حضرت را صادر کرد . ماموارن شاه ایران در حالی به محضر مبارک آن حضرت مشرف شدند که ریش خود را تراشیده و از سبیل های بلند برخوردار بودند .رسول گرامی اسلام (ص) تا نگاه به آنها نمود ناراحت شدند و فرمودند : وای بر شما !چه کسی به شما گفته ریش خود را بتراشید و سبیل خود را بلند نگه دارید . آنها گفتند :پادشاه ایران دستور داده است .رسول خدا (ص) فرمود :
(( وَ لکن رَبّی اَ مَرَنی باعفاء لـِحیَتی وَ قَصِّ شارِبی ))
اما پروردگار من دستور به گذاشتن ریش و کوتاه کردن سبیل ها داده است .
((بحار الانوار ، ج20 ،ص 389 )
2- تشبیه به مجوسیان و یهودیان :
از روایات استفاده می شود که یهودیان و مجوسیان بر خلاف دستور خداوند و پیامبران (ع) ریش خود را می تراشیدند . اسلام برای حفظ هویت فرهنگی ، به مسلمانان دستور داد ضمن عمل به احکام اسلام ، ظاهر خود را شبیه بیگانگان نکنند. زیرا اگر ملتی مانند مسلمانان که دارای فرهنگ غنی و کاملی هستند ، در فرهنگ از دیگران تقلید کردند ، به تدریج اصالت و هویت و فرهنگ دینی و ملی خود را از دست خواهند داد. همانطوری که در طول این چند قرن بالاخص در این عصر از دست دادن هویت فرهنگی در عده ای مشهود است.
بر همین اساس رسول گرامی اسلام (ص) فرمود:
((حَفو الشََّوارِبَ وَ اعفُوا الُحی و لا تَشَبَّهوا بِاِلیَهُودِ ))
سبیل هایتان را کوتاه نمایید و محاسن (ریش ها ) خودتان را بلند نگه دارید و خود را شبیه یهودیان مگردانید : (البته محاسن ، نباید از یک قبضه دست بلندتر باشد )
(وسائل الشیعه: ج 1 ص 423 ، مکارم الاخلاق ص 67 )
و همچنین آن حضرت فرمودند :
اِنَّ المَجَوسَ جَزَّوُا لُحاهُم وَ وَفَّرُوا شَوارِبَهُم وَ اِنَّا نَحنُ نَجِزُّ الشَّوارِبَ وُ نَعفی اللُحی وَ هِیَ الفطرةُ))
مجوسیان ریش های خود را میتراشیدند و سبییل های را بلند نگه می دارند . ولی ما مسلمین(عکس آنها ) سبیل های خود را کوتاه و محاسن را بلند نگه می داریم ، و ریش داشتن و کوتاه کردن سبیل مطابقت فطرت انسانی است
(وسائل الشیعه ، ج 1، ص 423 – مکارم الخلاق ص 67 )
و نیز رسول خدا (ص) فرمودند :
((لَیسَ مِنا مَن تَشَیبَّهَ بِغَیرِنا ))
کسی که خود را شبیه غیر مسلمانان در آورد از ما نیست و همچنین فرموده ملمان واقعی نیست کسی که به دستور و رسوم و آداب بیگانه عمل کند .
(کنز العمال : ج 1 ، ص 219)
امام صادق (ع) فرمودند :
خداوند به یکی از پیامبران وحی کرد که به مومنان بگو که در لباس ، خوراک و آداب و رسوم دشمنان خدا را سرمشق قرار ندهید که اگر چنین کنید شما هم مثل آنان دشمنان خدا محسوب می گردید .
( بهشت جوانان ، ص 477 .وسائل : ج 3 ص 279 و ج 11 ، ص 111 )
3- عظمت و نشانگی مردانگی :
ریش از نشانه های مرد بودن است و عظمت و ابهت او را نشان می دهد و ریش در آوردن در مرد علامت آن است که دیگر او جزء بچه ها و زنان نیست ، کسی که ریش خود را می تراشد ، این نشانه و ابهت مردی را از بین می برد و خود را شبیه زنان می گرداند مفضل یکی از یاران امام صادق (ع) درباره علت ریش سوال کرد . آن حضرت (ع) در جواب فرمود: هنگامی که انسان مو و ریش در صورتش می روید، این کار علامت و نشان مرد بودن و عظمت و ابهت او را می رساند و او را از حد و مرز بچه ها و شبیه زنان بودن خارج میسازد بعد آن حضرت (ع) فرمود : اگر فرزندی که متولد می شود ، مونث و دختر باشد، صورت اوبه خاطر نروئیدن یش صاف و پاکیزه می ماند تا این پاکیزگی و شادابی و طراوت در صورت زن سبب تحریک و جلب مردان و زمینه را برای ازدواج با یکدیگر فراهم سازد که ازدواجهم برای باقی ماندن نسل بشر می باشد
(بحار . ج 3 ، ص 62 و 75 )
4- زینت مردان :
از امام رضا (ع) سوال شد : چه امتیاز و ارزشی در ریش است که مردان دارند و زنان ندارند ؟
امام (ع) فرمودند : خداوند مردان را به وسیله محاسن زینت داده است و فضیلتی برای مردان است و به وسیله ریش مردان از زنان شناخته می شوند .
(سفینة البحار ، ج 2 ، ص 508 )
5- باعث رساندن آسیب به صورت :
رسول خدا (ص) فرمودند: محاسن (ریش) را از ته زدن یک نوع مثله ( شکنجه و آزار جسم و روح ) است و کسی که خود را از شکنجه و اذیت کند لعنت خداوند بر او باد .
مستدرک الوسائل : ج 1 ص 406 – سفینة البحار : ج 2 ص 508 )
6- عمل قوم لوط :
قوم لوط مردمی آلوده و ناپاک بودند که خداوند سبحان در اثر عمل شنیع لواط ، انها را نابود ساخت و یکی از اعمالی که سبب نازل شدن عذاب بر آنها شد ، تراشیدن ریش بود .رسول گرامی (ص) فرمود : ده عمل زشت و گناه ، باعث نابودی قوم لوط شد. یکی عمل لواط و آن حضرت بقیه اعمال آنها را شمرد و تا اینکه فرمود :و تراشیدن ریش و بلند کردن سبیل دو عمل و گناهی بود که سبب از بین رفتن قوم لوط شد
( مستدرک الوسائل ، ج 1 ، ص 407 )
ریش تراشی در کلام امیر المومنین (ع) :
((حبابه والبیه )) می گوید : حضرت علی (ع) را در جلوی لشگر دیدم در حالی که با تازیانه دو سری فروشندگان ماهی بی فلس (غیر پولک دار ) را که فروش آن حرام بود می زد ، و میفرمود : ((ای فروشندگان ماهی هایی که مسخ شده بنی اسرائیل اند و ای لشگر بنی مروان )) ((فرات بن احنیف )) سوال کرد : لشکر بنی مروان چه کسانی هستند ؟ حضرت علی (ع) فرمود:آنها گروهی بودند که ریش های خود را می تراشیدند و سبیلهایشان را تاب می دادند ، و در اثر این دو گناه مسخ شدند و به شکل حیوانات در آمدند
(اصول کافی،باب ترجمه فارسی ج2، ص 252 ، )
فایده موی سر و ریش
1- نعمت و لباس خداوند :
پیامبر (ص) فرمود : مو و (ریش) زیبا لباسی است که خداوند داده بنابراین آن را گرامی بدارید .
(مکارم الخلاق ص 70 )
2- سبب بر آورده شدن حاجت :
امام صادق (ع) در تفسیر آیه 31 سوره اعراف که می فرماید : زینت خودتان را در هنگام مسجد رفتن همراه داشته باشید فرمود :شانه کردن ، مو (و ریش) را زیبا می نماید و باعث بر آورده شدن حاجت می گردد
(مکارم الخلاق ص 70 )
3- مانع وبا :
و همچنین آن حضرت (ع) فرمود :
شانه کردن موی سر وریش غم و غصه و وبا را از بین می برد (و موجب شادابی میگردد)
4- جلوگیری از درد دندان :
و نیز آن حضرت (ع) فرمود : شانه کردن ریش ، دندان ها را محکم می سازد .
5- باعث قطع بلغم :
امام صادق (ع) فرمود : شانه کردن موی سر ( و ریش ) بلغم را قطع می کند
6- دور کننده فقر و درد :
امام صادق (ع) فرمود : شانه کردن موی سر (و ریش) سبب از بین رفتن فقر و درد می گردد
(مکارم الخلاق ص 71 )
7- منشاء برکت :
رسول گرامی اسلام (ص) فرمود : شانه زدن ریش ها رزق و روزی را زیاد می گرداند .
(تفسر صافی ج 3 ،ص189 ذیل آیه سوره اعراف )
