من خود شیوهء نگه چشم مست تو را میشناسم

27900

وقتی گریبان عدم با دست خلقت میدرید
وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل میآفرید
وقتی زمین ناز تو را در آسمانها میکشید
وقتی عطش طعم تو را با اشکهایم میچشید

من عاشق چشمت شدم ...
من عاشق چشمت شدم ...
من عاشق چشمت شدم ...

علی علی

27900

روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران یاد باد
کامم از تلخی غم چون زهر گشت
بانگ نوش شاد خواران یاد باد
گرچه یاران فارغند از یاد من
از من ایشان را هزاران یاد باد
مبتلا گشتم درین بند و بلا
کوشش آن حق گزاران یاد باد
گرچه صد رود است از چشمم روان
زنده رودباغ کاران یاد باد

راز حافظ بعد از این نا گفته ماند
ای دریغا .......................

منم از اینا میخوام.از همینا با.ماماااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااان.منم میخوام دیگه

علی علی

27900

چو بید بر سر ایمان خویش میلرزم.......که دل بدست کمان ابروئیست کافر کیش
........................................................................................

شیخ صنعان پیر عهد خویش بود.........درکمال او هرچه گویم بیش بود

شیخ بود او در حرم پنجاه سال...............با مرید چارصد صاحب کمال

هر مریدی کان او بود ای عجب.........می نیاسود از ریاضت روز و شب

هم عمل هم علم با هم یار داشت..هم عیان کشف هم اسرار داشت

قرب پنجه حج به جای آورده بود...........عمره عمری بود تا میکرده بود

خود صلاة و صوم بی حد داشت او.......هیچ سنّت را فرو نگذاشت او

پیشوایانی که در عشق آمدند......پیش او از خویش بی خویش آمدند

موی می بشکافت مرد معنوی...............در کرامات و مقامات قوی

هر که بیماری و سستی یافتی...............از دم او تندرستی یافتی

خلق را فی الجمله در شادی و غم..........مقتدایی بود در عالم علم

گرچه در خود را قدوهء اصحاب دید....چند شب بر همچنان در خواب دید

کز حرم در رومش افتادی مقام..........سجده میکردی بتی را بر دوام

چون بدید این خواب بیدار جهان...............گفت دردا و دریغا این زمان

یوسف توفیق در چاه اوفتاد...................عقبهء دشوار در راه اوفتاد

من ندانم تا از این غم جان برم............ترک جان گفتم اگر ایمان برم

نیست یک تن بر همه روی زمین.........کو ندارد عقبه ای در ره چنی

گر کند آن عقبه قطع این جایگاه...........راه روشن گرددش تا پیشگاه

ور بماند در پس آن عقبه باز...............درعقوبت ره شود بر وی دراز

آخر از ناگاه پیر اوستاد.......................با مریدان گفت کارم اوفتاد

می بباید رفت سوی روم زود..............تا شود تدبیر این معلوم زود

چارصد مرد مرید معتبر...................پس روی کردند با او در سفر

میشدند از کعبه تا اقصای روم..........طوف میکردند سر تا پای روم

از قضا را بود عالی منظری..............بر سر منظر نشسته دختری

وای وای وای،امان از دست اینا
..........................................................................

علی علی

27900

چو بید بر سر ایمان خویش میلرزم.............که دل بدست کمان ابروئیست کافر کیش
..............................................................................................

از قضا را بود عالی منظری....................بر سر منظر نشسته دختری

دختری ترسا و روحانی صفت.................در ره روح الله اش صد معرفت

بر سپهر حسن در برج جمال.........................آفتابی بود امّا بی زوال

آفتاب از رشک عکس روی او....................زردتر از عاشقان در کوی او

هرکه دل در زلف آن دلدار بست.....................از خیال زلف او زنّار بست

هر که جان بر لعل آن دلبر نهاد.....................پای در ره نانهاده سر نهاد

چون صبا از زلف او مشکین شدی...روم از آن مشکین صفت پر چین شدی

هر دو چشمش فتنهء عشّاق بود.........هر دو ابرویش به خوبی طاق بود

چون نظر بر روی عشّاق اوفکند..........جان به دست غمزه با طاق اوفکند

ابرویش بر ماه طاقی بسته بود............مردمی بر طاق او بنشسته بود

مردم چشمش چو کردی مردمی.............صید کردی جان صدصد آدمی

روی او در زیر زلف تابدار............................بود آتش پاره ای بس آبدار

لعل سیرابش جهانی تشنه داشت....نرگس مستش هزاران دشنه داشت

گفت را چون بر دهانش ره نبود...............از دهانش هر که گفت آگه نبود

همچو چشم سوزنی شکل دهانش.......بسته رنّاری چو زلفش بر میانش

چاه سیمین در زنخدان داشت او.......همچو عیسی در سخن آن داشت او

صد هزاران دل چو یوسف غرق خون................اوفتاده در چه او سرنگون

گوهری خورشید فش در موی داشت......برقعی شعر سیه بر روی داشت

دختر ترسا چو برقع بر گرفت........................بندبند شیخ آتش درگرفت

چون نمود از زیر برقع روی خویش........بست صد زنّارش از یک موی خویش

گرچه شیخ آنجا نظر در پیش کرد..........عشق آن بت روی کار خویش کرد

شد بکلّ از دست و در پای اوفتاد.............جای آتش بود و بر جای اوفتاد

هر چه بودش سر به سر نابود شد........ز آتش سودا دلش چون دود شد

عشق دختر کرد غارت جان او..................کفر ریخت از زلف بر ایمان او

شیخ ایمان داد و ترسایی خرید..............عافیت بفروخت،رسوایی خرید
................................................................................

علی علی