ارسال شده در: جمعه، 24 اسفند ماه ، 1386 00:16:47 موضوع مطلب: مي دم لولو بخورتت ها !!!
سلام .
اين جمله به ذهنتان اشناست : مي دم لولو بخورتت ها !!!
در اين متن مي خواهيم اثر ترساندن بچه را از لحاظ روانشناسي بررسي كنيم و قدري در گلزار احاديث نبوي ص و ائمه اطهار ع قدم بزنيم .
بررسي علمي و روانشناسي اثر ترس بر بچه :
ايسنا: ترس ، اثرات نامطلوبي را بر جسم و روان كودكان برجاي مي گذارد؛ به طوري كه احتمال ابتلا به لكنت زبان، شب ادراري، افسردگي، كم روئي و اختلال شخصيت را در آنها افزايش ميدهد.
دكتر «محمد نوروزي» روانپزشك ضمن بيان مطلب فوق درگفت وگو با خبرنگار ايسنا، واحد علوم پزشكي ايران گفت: برخي والدين به منظور تعليم و تربيت كودك خود از روش ترساندن استفاده ميكنند اما بايد دانست چنين كودكاني بيش از سايرين در معرض ابتلا به اختلالات رواني خصوصا افسردگي و بيهويتي درآينده قرار ميگيرند.
وي با اشاره به اينكه ترس ممكن است به علت هيجانهاي عاطفي، فشارهاي روحي و تنشهاي عصبي و اضطراب نيز در كودك تظاهر كند افزود: در اين صورت مشكلات روحي غيرقابل جبراني در سالهاي پس از نوجواني ايجاد ميشود.
بر اثر ترس ,حافظه و عقل انسان , ضعيف مى شود و گاهى هم انسان دچار جنون مى شود.
كم رويى , موهوم پرستى و سست عنصرى از مضرات اخلاقى ترس است .
چند نكته ی لازم در تربیت كودكان:
اهانت و تحقیر كودك، سرزنش های مداوم و انتقادهای بیجا و به كارگیری تعبیرات غیرمحترمانهاز مهمترین عواملی هستند كه بذر كینه و نفرت را در دل كودك می پاشند.
در مقایسه بین فرزندان، كودكی كه امتیاز نمی آورد دچار احساس خود كم بینی می شود و اعتمادش را نسبت به پدر و مادر از دست می دهد.
هرگز عیب فرزندتان را در رفتارها ، بزرگتر از آنچه هست جلوه ندهید و هرگز عیب هایش را نزد دیگران بازگو نكنید.
¬همبازی شدن با كودك علاوه بر این كه او را غرق لذت و شادی می كند و صمیمیت را افزایش می دهد، اعتماد به نفس و احساس ارزشمندی را در كودك تقویت می كند.
دوست داشتن كودكان:
امام صادق(ع) فرمود: حضرت موسى از خداى متعال سوال كرد افضل اعمال چیست؟ فرمود: ((دوست داشتن فرزندان بهترین اعمال است, زیرا آفرینش آنان بر توحید است و اگر مرگشان فرا رسید به رحمت من ، داخل بهشت خواهند شد.))
(4)
و نیز امام صادق(ع) فرمود: ((خدا بنده اش را به واسطه ی شدت محبتى كه نسبت به فرزند خود دارد, مورد مرحمت قرار مى دهد.))(5)
فضل بن عمر مى گوید بر امام كاظم(ع) وارد شدم دیدم آن حضرت فرزند[ على بن موسى الرضا] را در دامان خود نشانده او را مى بوسد و زبانش را مى مكد و گاه بر شانه اش مى گذارد و گاه او را در آغوش مى گیرد و مى گوید: پدرم فداى تو باد. چه بوى خوشى دارى و چه اخلاق پاكیزه اى و چه روشن و آشكار است, فضل و دانشت.(6)
اظهار محبت و علاقه پیامبر(ص) به كودكان:
مهر و عطوفت رسول اكرم(ص) شامل همه كودكان مى شد, رسول اكرم(ص) وقتى از سفرى مراجعت مى فرمودند و در راه با كودكان مواجه مى شدند به احترام آنان مى ایستادند, كودكان می آمدند, حضرت بعضى را در آغوش مى گرفتند و بعضى را بر پشت و دوش خود سوار مى كردند و به اصحاب خویش نیز توصیه مى فرمودند كه چنین كنند, بچه ها از این صحنه هاى مسرت آمیز بى اندازه خوشحال مى شدند و این خاطرات شیرین را هرگز فراموش نمى كردند.(7)
روزى پیامبر(ص) نشسته بودند, حسن(ع) و حسین(ع) وارد شدند, حضرت به احترام آنها از جاى برخاستند و به انتظار ایستادند, كودكان در راه رفتن ضعیف بودند, لحظاتى چند طول كشید, نرسیدند. آن حضرت به طرف كودكان پیش رفتند و از آنان استقبال نموده آغوش باز كرده و هر دو را بر دوش خود سوار نمودند و به راه افتادند و در همان حال فرمودند:
((فرزندان عزیز, مركب شما چه خوب مركبى است و شما چه سواران خوبى هستید. ))(
گاهى مادران, كودكان خردسال خویش را به پیامبر گرامى اسلام (ص) مى دادند كه براى آنها دعا كند, اتفاق مى افتاد كه احیانا آن كودكان جامه ی ایشان را آلوده مى كردند, مادران ناراحت و شرمنده مى شدند و حضرت به آنان مى فرمود: ادرارش را قطع مكنید و كودك را به حال خود مى گذاشت تا ادرارش تمام شود, سپس برایش دعا مى كرد یا نامى براى او انتخاب مى نمود و بدین ترتیب باعث سرور و شادى پدر و مادر طفل مى گشت, و آنها احساس نمى كردند كه پیامبر از ادرار فرزندشان ناراحت شده باشد. (9)
چند حديث در مورد محبت و مهر به كودك
پيامبر: نگريستن مهربانانه يك پدر به فرزندش عبادت است : مستدرك الوسايل
پيامبر هر صبحگاه بر سر فرزندان خويش و نيز فرزندان فرزندانش دست نوازش مي كشد
پيامبر : هر كس به كودك ما مهر نورزد و بزرگسال ما را گرامي ندارد از ما نيست
حضرت علي : بر تو بايسته است كه بيش از آنچه فرزندت به تو مهر مي ورزد تو به او مهر ورزي
پيامبر : هر كه فرزندش را ببوسد خداوند برايش پاداشي ثبت مي كند و هر كس بر فرزندانش را شادمان سازد در روز قيامت او را شادمان خواهد ساخت .
مردي نزد پيامبر آمد و گفت تاكنون هرگز كودك خود را نبوسيده ام وقتي آن مرد مجلس را ترك كرد پيامبر فرمود اين مرد از جهنميان است .
عدالت درباره فرزند:
پيامبر : تقواي خدا پيشه كنيد و با فرزندانتان به عدالت رفتار كنيد
وجوب احترام به كودك: دور كردن از دعاي كميل . ماجراي قرائتي
زينت خود را به مسجد ببريد : پول و فرزند
جابر ميگويد از امام باقر پرسيدم : هر گاه كودكان در نماز واجب كنار هم ايستادند چه بايد كرد . امام فرمود آنان را پس نرانيد بلكه با ايستادنتان ميانشان فاصله افكنيد.
دشنام به كودك:
پيامبر : فرزندان خود را به نام هايي همچون محمد مي ناميد و انگاه ايشان را دشنام مي دهيد
كودكي كردن با كودك:
هر كس داراي فرزندي كوچك است . بايد با او كودكي پيشه كند .
سرزنش كردن كودك :
امام علي : فراوان سرزنش كردن كودك آتش سركشي را شعله ور مي سازد.
يتيم نوازي:
امام صادق : هر بنده اي كه دست خويش را از سر لطف و مهرورزي بر سر يتيمي كشد . خداوند در فيامت بر هر تار مو رشته اي نور به او مي بخشد.
پىنوشتها:
1ـ نقش نیازهاى روانى در بهداشت روانى و آموزش و پرورش ـ على میرزابیگى.
2ـ اسلام و تعلیم و تربیت, ج2, ص197, ابراهیم امینى.
3ـ بحارالانوار, ج71, ص182.
4ـ مستدرك الوسائل, ج2, ص615.
5ـ وسائل, ج15, ص98.
6ـ محجه البیضإ, ج3, ص366.
7ـ همان.
8ـ بحارالانوار, ج43, ص285.
9ـ مكارم الاخلاق, ص25.
ادامه دارد...
منابع :
پیام زن نويسند مطهري
حديث رويش : سيد ابوالقاسم حسيني
سايت تبيان
ايسنا
ارسال شده در: جمعه، 24 اسفند ماه ، 1386 16:17:20 موضوع مطلب: تربیت فرزند- سختگیری های بی مورد
ملامت گاهي خيلي مفيد است. گاهي يكانسان با ملامت غيرتش تحريك ميشود . ولي ملامت هم جا دارد . گاهي ملامت - به قول ابونواس - سبب اغراء ميشود :
دع عنك لومي فان اللوم اغراء
و دواني بالتي كانت هي الداء
اين مطلب كليت ندارد ولي در بسياري از موارد ، ملامت زياد بيشتر نفرت ايجاد ميكند . مثلا خيلي افراد در تربيت فرزند اين اشتباه را مرتكب ميشوند ، دائما بچه را ملامت ميكنند و سركوفت ميزنند : اي خاك بر سرت ، فلان بچه هم سن توست ، ببين او چطور پيش رفته ، تو خيلي بي عرضه و نالايق هستي ، من كه ديگر به تو اميدي ندارم . خيال ميكنند با اين ملامتها غيرت بچه تحريك ميشود . در صورتي كه در اين موارد ، اگر ملامت از حدش بگذرد عكس العمل خلاف ايجاد ميكند ، روح او حالت انقباض و فرار پيدا ميكند و او از نظر روحي بيمار ميشود و دنبال آن كار هم محال است كه برود . اين است كه پيغمبر اكرم در دستورهاي خودش نه تنها به معاذبن جبل بلكه به معاذبن جبلها ، به همه ميفرمود : « بشر و لا تنفر ، يسر و لا تعسر » آسان بگير ، سخت نگير ، هي به مردم نگو مگر دينداري كار آساني است ، دينداري مشكل است ، خيلي هم مشكل است ، فوق العاده مشكل است ، كار هر كس هر كس نيست ، هر كس كه نميتواند ديندار باشد،
"" كار هر بز نيست خرمن كوفتن
گاو نر ميخواهد و مرد كهن ""
هي از مشكل بودن دينداري ميگويي ، در نتيجه او ميترسد و ميگويد وقتي اينقدر مشكل است پس آن را رها كنيم.
پيغمبر ميفرمود : يسر آسان بگير .
سیری در سیره نبوی، ص215
ارسال شده در: شنبه، 25 اسفند ماه ، 1386 12:54:23 موضوع مطلب: ترس= تربيت يا ترس×تربيت
در عين اينكه ما عامل ترس را عاملي رشد دهنده و پرورش دهنده نميدانيم {ولي در برخي مواقع لازم است از عامل ترس استفاده كرد}اينجا يك توضيحي لازم است : در مسأله عامل ترس و ارعاب ، چه در تربيت فردي كودك و چه در تربيت اجتماعي بزرگسال ، يك بحث اين است كه آيا ترس و ارعاب عامل تربيت - به مفهوم پرورش و رشد دادن - است ؟
و آيا ترس ميتواند عامل رشد دهنده روح انسان باشد ؟ نه ، نقش ترس اين نيست كه عامل رشد دهنده باشد . ولي يك بحث ديگر اين است كه آيا عامل ترس جزء عواملي است كه بايد براي تربيت كودك يا تربيت اجتماع از آن استفاده كرد يا نه ؟ جواب اين است : بله ، ولي نه براي رشد دادن و پرورش استعدادها بلكه براي بازداشتن روح كودك يا روح بزرگسال در اجتماع از برخي طغيانها . يعني عامل ترس عامل فرونشاندن است ، عامل رشد دادن و پرورش دادن استعدادهاي عالي نيست ولي عامل جلوگيري [ از رشد ] استعدادهاي پست و پائين و عامل جلوگيري از طغيانها هست .
لزوم آگاهي كودك از علت تشويق يا تهديد
بنا بر اين در مواقعي ، از عامل ترس بايد استفاده كرد . در عين اينكه ما عامل ترس را عاملي رشد دهنده و پرورش دهنده نميدانيم ولي عامل لازمي ميدانيم ، اما مخصوصا در مورد كودك اين نكته بايد مورد توجه باشد - و نكته خوبي است كه امروز بيشتر توجه دارند - كه كودك كاملا بايد آگاه باشد كه تشويق يا تهديدي كه ميشود براي چيست . اگر كودك نفهمد كه براي چه تشويق ميشود و بالخصوص اگر نفهمد براي چه تهديد ميشود روحش به كلي مشوش ميگردد ، و امروز به اين نكته پي بردهاند كه بسياري از بيماريهاي رواني در اثر ترساندنها يا كتك زدنها و ارعابهاي بيجا در كودكي پيدا ميشود . مثالي عرض ميكنم كه نظير آن در حديث هست . فرض كنيد مادري بچهاش در مجلسي روي دامن دوستش نشسته است ، بچهاي كه نميفهمد كه نبايد ادرار بكند . براي اين بچه ادرار كردن مثل آب خوردن است و ديگر فرق نميكند كه در دامن مادر ادرار ميكند يا در دامن دوست مادر . اين عمل را انجام ميدهد . مادر ناراحت و عصباني ميشود و كتكش ميزند . بديهي است كه اين بچه نميفهمد كه معناي اين كتك اينست كه تو چرا اينجا ادرار كردي و قبلا نگفتي . آنچه كه در روح او وارد ميشود اينست كه نبايد ادرار بكند . و نتيجه اينست كه هر وقت بخواهد ادرار بكند يك حالت اضطراب و هيجاني به او دست ميدهد ، يك ترسي در روحش وارد ميشود از ادرار كردن ، و بعد از آن ، هميشه از عمل طبيعي خودش ترسناك است ، و اين ممكن است عوارض جسماني و عصبي و عقدههاي رواني ايجاد كند و ايجاد هم ميكند . اين از نظر بچه يك ترس بيمنطق است ، از نظر مادر يك منطقي دارد ولي از نظر بچه منطقي ندارد . و لهذا ما در احاديث متعددي ميبينيم كه گاهي اتفاق افتاده كه طفلي را آوردهاند خدمت رسول اكرم كه مثلا ايشان دعايي به گوشش بخوانند . در همان حالي كه روي دامن ايشان بوده ادرار كرده . پدر يا مادر او كه آنجا بودهاند ناراحت و عصباني شدهاند . پيغمبر فرمودهاند : كاري به او نداشته باشيد ، لا تزرموا يعني جلوي بولش را نگيريد . و نسبت به فرزندان خودشان هم هست كه دستور ميدادند : « لا تزرموا علي ابني » . وقتي بچه ميخواهد ادرار بكند ، هر جا كه باشد ، همين قدر كه شروع كرد به ادرار ، جلويش را نگيريد . بله ، بچه هر وقت رسيد به اين حد كه بر اثر عادت كردن فهميد كه نبايد مثلا روي فرش ادرار كرد ، يعني بدون اينكه اعمال خشونت كنند ،عادتش بدهند كه مثلا روي فرش ادرار نكند ، و خودش هم بفهمد كه روي فرش ادرار كردن خوب نيست ، آنوقت اگر از روي فهم چنين كاري بكند ، اين يك حالت طغياني است در او ، يعني لجاجتي است عليه آنچه كه خودش ميفهمد . در چنين موردي خشونت كردن ممكن است مفيد واقع بشود . ولي تا به اين مرحله نرسيده است ، مسلم خشونت يك عامل مفيدي نيست . در اجتماع بزرگ البته مطلب روشن است كه عامل خشونت لازم است در مواردي كه آدم بزرگ ميداند كه فلان كار را نبايد بكند ولي عليه مقررات و قوانين طغيان ميكند . در چنين مواقعي براي جلوگيري از طغيان هيچ مانعي ندارد كه عامل خشونت به كار برده شود . بنا بر اين در عين اينكه عرض كرديم عامل ترس و ارعاب و خشونت عامل پرورش و شكوفا كردن نيست ، ولي عامل لازمي است ، شرط تربيت است گو اينكه عامل تربيت نيست .
تعليم و تربيت در اسلام،ص62
ارسال شده در: جمعه، 16 فروردين ماه ، 1387 00:32:28 موضوع مطلب:
باید احساس امنیت را در کودک پرورش داد
بعضی ها فکر میکنند وقتی بچه میترسه باید بذاریم بترسه تا ترسش بریزه
اما این اصلا درست نیست و عواقب بدی برای کودک داره
کودک باید با احساس امنیت بزرگ شود
من این احساس امنیت بچه ها رو اونقدر دوست دارم
وقتی باعث میشم بچه ای احساس امنیت کنه خیلی خوشحال میشم و احساس خوبی بهم دست میده
امتحان کنید حیفه به امتحانش میرزه
