درخواست پاسخ

27900

چه خوش گفت درویش کوتاه دست
که شب توبه کرد و سحرگه شکست
گر او توبه بخشد بماند درست
که پیمان ما بی ثبات است و سست
به حقت که چشمم ز باطل بدوز
به نورت که فردا به نارم مسوز
زمسکینیم روی در خاک رفت
غبار گناهم بر افلاک رفت
تو یک نوبت ای ابر رحمت ببار
که در پیش باران نپاید غبار
زجرمم درین مملکت جاه نیست
ولیکن به ملکی دگر راه نیست
تو دانی ضمیر زبان بستگان
تو مرهم نهی بر دل خستگان

سلام
من یه سوالی دارم و خیلی دوست دارم همه بهش جواب بدن
توبه و بازگشت یعنی چی؟ توبه از چی؟ بازگشت به کجا؟

ghoghnus

دوست عزیز جناب27900 سلام
بحثی جالبی را با مقدمه قشنگ شروع کردید ولی این بحث در انجمن اخلاقی تربیتی تاپیک توبه مطرح شده، خوبه به اونجا یه سر بزنید و اگه صلاح می دونید اونجا مباحث رو ادامه بدید.
ببخیشدا البته این یه پیشنهاده Wink

27900

با سلام
ممون از پیشنهادتون.من همه اون مطالبو خونده بودم بازم خوندم،ولی علت اینکه این بحث رو از نو شروع کردم نیاز من به کمی پیش زمینه ست که چون اونجا بحث خیلی جلو رفته بود نتونستم مطرح کنم.با عرض معذرت.

بذارید سوالمو یه جوره دیگه مطرح کنم.به قول شما یکی از مهمترین تفاوتهای انسان با سایر موجودات مسئلهء توبه ست.باز به قول شما توبه یعنی انقلابی علیه خود.
خداوند میفرماید:«ما حال هیچ قومی را تغییر نمیدهیم مگر آنکه خودشان به فکر تغییر باشند»(نقل به مضمون)
سوالی که دارم اینه:چرا انسانها علیه خودشون انقلاب میکنند؟چرا انسانها باید به فکر تغییر در خودشون باشند؟این چه تغییریه که حتی خداوند هم بر اون تاکید داره اما با سپردن اون به اختیار انسانها کارشون رو سخت تر کرده؟
به این سوالها جواب بدین تا ادامه بدیم.البته از همه کسانی که این سوالها رو میخونن خواهش میکنم که به این سواله جواب بدن.ببخشیدها
علی علی

27900

ممنون از جوابهاتون.
کمال تشکر و مزید امتنان را داریم.

نمیدونم سوالهام چه عیبی دارند که هر وقت میپرسم خیلی سخت جوابی برای اونها میشنوم.
خیلی سخت!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

27900

ره میخانه و مسجد کدام است
که هر دو بر من مسکین حرام است
نه در مسجد گذارندم که رند است
نه در میخانه کین خمار خام است
به میخانه امامی مست خفته ست
نمیدانم که این بت را چه نام است
مرا کعبه خرابات است امروز
حریفم قاضی و ساقی امام است
برو عطار کو خود میشناسد
خود میشناسد
خود میشناسد
که سر بر کیست سر گردان کدام است

اهل نظر دو عالم در یک نظر ببازند
عشقست و داو اول بر نقد جان توان زد

داو اول عشق
مرحلهء اول عشق
اول بازی
اول عشق بازی

عاشقی گر زین سر و گر زان سر است
عاقبت ما را بدان سر رهبر است

طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک
چو درد در تو نبیند که را دوا بکند

تو را من زهر شیرین خوانم ای عشق
که نامی خوشتر از اینت ندانم
وگر هر لحظه رنگی تازه گیری
به غیر از زهر شیرینت نخوانم

خوشتر از دوران عشق ایام نیست
بامداد عاشقان را شام نیست
مطربان رفتند و صوفی در سما
عشق را آغاز هست انجام نیست
از هزاران در یکی گیرد سما
زانکه هر کس محرم پیغام نیست

بشوی اوراق اگر همدرس مایی
که علم عشق در دفتر نباشد
....................................................................................................
من همین یک نفس از جرعهء جانم باقیست
...

27900

دلت را خانهء ما کن مصفا کردنش با من
به من درد دل افشا کن مداوا کردنش با من

اگر گم کرده ای ای دل کلید استجابت را
بیا یک لحظه با من باش پیدا کردنش با من

بیفشان قطرهء اشکی که من هستم خریدارش
بیاور قطره ای اخلاص دریا کردنش با من

اگر درها به روی بسته شد دل بر مکن باز آ
در این خانه دق الباب کن وا کردنش با من

به من گو حاجت خود را اجابت می کنم آری
طلب کن آنچه می خواهی مهیا کردنش با من

به قرآن آیهء رحمت فراوانست ای انسان
بخوان این آیه را تفسیر و معنا کردنش با من

اگر عمری گنه کردی
اگر عمری گنه کردی مشو نومید از رحمت
تو توبه نامه را بنویس امضا کردنش با من

27900

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد
فریبنده زاد و فریبا بمیرد
شب مرگ تنها نشیند به موجی
رود گوشه ای دور و تنها بمیرد
در آن گوشه چندان غزل خواند امشب
که خود در میان غزلها بمیرد
گروهی بر آنند کین مرغ شیدا
کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد
شب مرگ از بیم آنجا شتابد
که از مرگ غافل شود تا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم
ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزی از آغوش دریا بر آمد
شبی هم در آغوش دریا بمیرد
تو دریای من بودی آغوش باز کن
که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

بمیرید قبل از آنکه بمیرید!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

27900

در مورد اين مطلبي كه شهيد مطهري در يكي از كتابهاشون مطرح كردن يه ذره خوبتر فكر بكنيم:
"آن حركت بزرگي كه انبياء مي دهند،حركتي است كه انسان را از منزل نفس به سوي حق سوق مي دهند.بشر را از خودي رهاندن و به حق رساندن.يعني بشر را از درون خودش عليه خودش بر انگيختن.نه تنها شماي مظلوم را عليه من ظالم برانگيزد،من ظالم را هم احيانا و در خيلي موارد عليه خودم برانگيزد كه اسمش مي شود توبه،بازگشت،حركت دادن انسانها از خودي و از نفس پرستي به سوي حقيقت پرستي.كار مشكل اين است."

در مورد اين مطلب و در مورد داستانهايي كه تا به حال در مورد توبه خونديم،مثل گنهكاري كه با توبه خودش باعث شد باراني كه با دعاب مردم نازل نشده بود،نازل بشه؛يا گنهكاري كه وقتي فهميده بود چيزي رو كه بايد همه مون بفهميم!!! به مادرش گفته بود:"اگر من فردا مردم زير انداز اتاق رو بردار و صورت منو روي خاكها بذار و دور گردنم هم يه طناب ببند چون من از خداي خودم شرمنده ام" وخيلي داستانهاي عجيب و باور نكردني اما محسوس! ديگه اي كه تا حالا خونديم، بعد خوندنش هم يه آهي كشيديم و ديگه فراموشمون شده؛در موردشون فكر بكنيم ببينيم اونا به چي رسيدن كه ما نميتونيم يا نميخوايم بهش برسيم؟

طفيل هستي عشقند آدمي و پري
ارادتي بنما تا سعادتي ببري

27900

«جاذبهء خاک به ماندن می خواند و آن عهد باطنی به رفتن؛عقل به ماندن می خواند و عشق به رفتن ... و این هر دو را خداوند آفریده است تا وجود انسان در آوارگی و حیرت میان عقل و عشق معنا شود.
آماده شو برادر،وقت رفتن فرا رسیده است.»

(سید مرتضی آوینی،سید شهیدان اهل قلم)

ما همیشه به دنبال بهانه ای برای آماده شدن و حرکت کردن هستیم.اما نمیدانم چرا هرگز بهانه حرکت را پیدا نمیکنیم ولی برای حرکت نکردن بهانه های فراوان داریم!!!
ولادت حضرت امیر علیه السلام بهانه ای شد برای شکافته شدن دیوار کعبه؛دل ما از دیوار کعبه هم سختتر است؟!

آماده شو برادر،وقت رفتن فرا رسیده است

عیدتان مبارک وجودتان

علی علی

27900

«عشق به زندگی و یا ترس از مرگ، آخرین تعلقی است که از وجود انسان رخت بر میبندد؛ این آخرین حجابی است که خرق میشود. و شکی نیست که تا غایت عظیم تری سایه بر وجود انسان نیندازد، هرگز نخواهد توانست که این آخرین بند تعلق را نیز ببرد.»

«وقتی طبل جنگ برای خدا نواخته میشود، در نزد اینان عقل و عشق دست از تقابل میکشند و عقل، عاشق میشود و عشق، عاقل؛ آن همه عاقل که صاحب خویش را به سربازی و جانبازی میکشاند»

سید شهیدان اهل قلم

27900

(کمیل بن زیاد میگوید: امام دست مرا گرفت و به سوی قبرستان کوفه برد، آنگاه آه پر دردی کشید و فرمود)
«ای کمیل بن زیاد! این قلبها بسان ظرفهایی هستند که بهترین آنها فراگیرترین آنهاست، پس آنچه را میگویم نگاه دار: مردم سه دسته اند، دانشمند الهی، و آموزنده ای برای راه رستگاری، و پشّه های دست خوش باد و طوفان و همیشه سرگردان، که بدنبال هر سر و صدایی میروند و با وزش هر بادی حرکت میکنند؛ نه از روشنایی دانش نور گرفتند و نه به پناهگاه استواری پناه گرفتند»
.
.
.
«گردش خون در رگهای زندگی شیرین است اما ریختن آن در پای محبوب شیرین تر است و نگو شیرین تر، بگو بسیار بسیار شیرین تر است ... راز خون در آنجاست که محبوب، خود را به کسی میبخشد که این راز را دریابد. و آن که لذت این سوختن را چشید، در این ماندن و بودن جز ملالت و افسردگی هیچ نمی یابد.»
سید شهیدان اهل قلم